Búinn með bókina

Maður og elgur hefur bæst í hóp þeirra bóka sem ég hef lesið og haft ánægju af. Skemmtileg ádeila á nútímann þar sem öllu máli skiptir að eiga mikið af peningum eða vera rosalega góður í öllu. Get nú ekki neitað því að það er nú dáldið freistandi að eiga engan pening og vera ekki góður í neinu, krefst þess að maður verði sáttari við lífið og tilveruna almennt held ég.

Mikið myndi ég stundum vilja gefa til að vera ekki svona fáránlega góður í augagreinum miðað við hinn venjulega tónlistarnemanda. Það myndi eflaust vera miklu betra að flestar útskýringar kennaranna væru ferskar viðbótir við fyrirfram aflaðar þekkingar en oft vill svo vera að það sem ég fæ er einungis útvötnuð endurtekning á því sem ég hef áður heyrt eða lesið. Ég hlusta samt á allt með mikilli athygli ef svo skyldi vera að eitthvað gagnlegt komi í ljós en oftast verð ég fyrir vonbrigðum. Og þau vonbrigði stafa af því að ég eyddi svo mikilli orku við að gleypa allt ofan í mig en sé svo að ekkert nýtt bættist við.

Ég er reyndar í einhverjum fasa eins og er þar sem ég er afskaplega óánægður með allt. Á erfitt að fá ánægju út úr litlu hlutunum í lífinu núna. Og það pirrar mig, fyrir jól var ég nefnilega svo sáttur með allt. Fylgdi bara straumi lífsins eins og strá í vindi, nú streitist ég hins vegar á móti. Mér og eflaust öðrum til mikils pirrings.

Hef verið að vakna ansi snemma síðustu daga, svona um klukkan 5:00. Vakna algjörlega án hjálpar vekjaraklukku þannig að þetta er himnaríki. En dáldið pirrandi líka. Nefnilega þegar ég kem glaðvakandi í skólann klukkan 8 mæti ég algjörum draugum. Samt dáldið gefandi líka, fólki finnst ótrúleg öll þessi orka sem ég hef. Ótrúlegt hvernig maður bæði getur fengið jákvæða og neikvæða tilfinningu frá sama hlutnum.

Tíminn hjá Ivan í gær gekk mjög vel. Fyrir utan síðustu 5 mínúturnar þegar ég var gjörsamlega búinn í vörunum. Nýja munnstykkið er all kröfuharðara á úthald og eftir tæpa 3ja tíma spilamennsku var ég búinn. En Ivan var ánægður, ég var ánægður og svo fékk ég mér að borða.

Var búinn að bjóða Marlies í mat í gærkvöldi. Hún afboðaði á síðustu stundu þannig að ég bara fór í rúmið um átta. Voða lítið sem ég hafði áhuga að gera. Vaknaði síðan upp úr 4 og hef verið að dekra við mig síðan þá. Dekur í þeirri meiningu að ég kláraði bókina og horfði á smá Star Trek og fékk mér Cruesli í morgunmat. Ég verð reyndar að játa á mig þann glæp að ég snarhætti við að elda grænmetislasagna þegar Marlies afboðaði sig og pantaði í staðinn pizzu frá Dominos. Maður er nú ekki fullkominn. Ég samt skildi helminginn eftir til síðari tíma.

Nú er ég búinn að horfa á alla þættina af fyrstu þreumur seríunum af Star Trek: The Next Generation og nú er komið að Star Trek: The Voyager. Það er eitthvað við þessa þætti sem ég kann svo vel við, falleg framtíðarsýn. Þar sem fordómar eru liðin tíð og jafnrétti kynjanna er veruleiki. Ég veit að mörgu fólki finnst erfitt að taka hluti alvarlega sem gerast í framtíðinni eða í hliðstæðum heimum en allt fjallar þetta um mannleg samskipti og oft verður útkoman sterkari ef aðstæður eru settar út fyrir þann heim sem við eigum að venjast.

Þetta er tilhneiging sem hefur komið upp aftur og aftur í mannkynssögunni og helst í hendur við það þegar erfiðir tímar eru í gangi. Hringadróttinssaga spratt upp úr volæðinu eftir heimstyrjaldirnar tvær og Narníu sögurnar komu stuttu síðar. Harry Potter kemur fram á sviðsljósið í þann mund sem bretar eru að spyrja sig alvarlegra spurninga um stöðu innflytjenda, fólks sem hefur aðra menningu en er samt breskt upp til hópa. Fólk er svo auðsæranlegt og flestir vilja komast hjá því að særa aðra og þess vegna eru svona sögur settar inn í annað samhengi en virka samt sem ádeilur á núverandi sjónarmið og lifnaðarhætti.

Hver og einn verður samt að taka sína ákvörðun um allt. Þegar ein skoðun tröllríður heilu samfélögunum þá er eitthvað að. Samþykkt leið til að gera eitthvað er óvinurinn, maður verður að trúr eigin sannfæringu en að sjálfsögðu vera opinn fyrir gagnrýni. Og ekki vera hræddur að segja skoðun sína.

Það var til dæmis í gær þegar ég horfði á síðustu mínúturnar af æfingu CvA Brass. Frits var að stjórna. Þegar æfingin var búin þá kallaði ég Bravo Frits, good job. Hann er fyrsti trompetleikari Concertgebouw hljómsveitarinnar og miðað við brosið sem hann sendi mér þá fær hann eflaust mjög sjaldan hrós. Fólk gerir bara ráð fyrir því að hann viti að hann hafi gert vel og segir það ekki.

Ég segi bara að ef einhver leggur það á sig að gera eitthvað þá er það minnsta sem ég get gert að þakka honum fyrir það.