Árið byrjaði eins og þau á undan með því að ég átti afmæli. Komst á þrítugsaldurinn og hef ekki verið samur síðan. Ég gekk í gegnum mikið líkamshreysti tímabil á fyrstu mánuðum ársins þar sem ég fór reglulega út að skokka snemma morguns, flestir kölluðu það um miðja nótt. Það entist ekki lengi í þeirri mynd en ég fór öðru hverju út að skokka og harkaði af mér gríðarlegan sársauka í fótleggjunum eftir hvert skipti. Einu sinni þegar ég lauk hringnum mínum sem ég skokkaði var ég með tárin í augunum og ef ég man rétt þá sturtaði ég í mig vodka eða brennivíni og fór beint að sofa.
Fyrstu mánuðir ársins voru rútínulegir með meiru. Ég gerði lítið annað en að horfa á kvikmyndir og sjónvarpsþætti, greina tónverk og æfa mig eins og brjálæðingur á básúnuna. En um miðjan Apríl breyttist allt. Ég fékk sýkingu í tannholdið við endajaxlana og ekkert í stöðunni annað en að taka þá út og var flogið með mig heim til Íslands til að skera tennurnar út. Það var lán í óláni því að ég gat þá verið með bróður mínum þegar hann útskrifaðist úr MS. Ég gat hins vegar ekki borðað fasta fæðu í 3 daga eftir aðgerðina og þurfti að halda mig frá öllum veitingunum, borðin gjörsamlega svignuðu en ég fékk ekki neitt.
Þegar út var komið aftur þá áttu enn eftir að líða 2 vikur þangað til ég gæti spilað á nýjan leik. Sá dagur rann loksins upp og ég hafði ekki spilað nótu í mánuð. Ég hafði innan við mánuð til að undirbúa fyrsta árs prófið í Bachelornum og ég stóðst það með miklum myndarbrag og það eina sem dómnefndin hafði að segja var eitthvað röfl um klæðnaðinn minn. Leit út eins og einhver fótboltamaður sem ég tók sem hrósi því fótboltamenn eru nú iðulega í betra líkamlegu formi en gengur og gerist.
Þá var komið að Corfu. Stjörnur básúnuheimsins löðuðu mig til Grikklands. Einn skemmtilegast tími sem ég hef átt. Kynntist fullt af frábærum strákum og styrkti vinaböndin við Christian Lindberg. Toppurinn var þegar ég ásamt fleirum fór í nætursund á ströndinni og ég var kviknakinn. Jörgen hefur síðan þá ekki getað varist því að brosa í hvert skipti sem við sjáumst.
Ég var ekki fyrr lentur frá Corfu en ég fékk símtal frá Daníel Bjarnasyni þar sem hann bauð mér að taka þátt í Ísafold. Ég þáði það með þökkum enda var það töluvert meira spennandi en að vinna á elliheimili, eins og gamalt fólk getur nú verið skemmtilegt. Nær 2 vikur í Skálholti með tónleikum og upptökum tóku á líkamlegt og andlegt þol og ekki var óhófleg áfengisnotkun til að bæta það en kynntist nýju fólki og myndaði ný og betri tengsl við gamla vini og eitt það ánægjulegasta sem ég hef gert í lengri tíma. Tvennir tónleikar í Langholtskirkju kórónuðu svo gefandi mánuð.
Eftir Ísafold var skammur tími til stefnu áður en haldið væri af landi brott aftur til Amsterdam. Það kom í ljós að ég gat ekki lengur farið aftur á gamla heimilið mitt þannig að foreldrar mínir leituðu linnulítið á netinu að íbúð eða herbergi fyrir mig. Það blessaðist svo að lokum og til að bæta um betur þá bættist Grímur í hóp meðleigjanda minna.
Þegar til Amsterdam var komið þá þurfti ég að byrja á því að flytja allt mitt hafurtask í nýju íbúðina í Diemen. Það tók 5 daga ef ég man rétt en skildi sumt eftir sem ég á til góða eins og til dæmis rúm.
Aukin vegalengd í skólann skilaði sér fyrst í stað í frábæru líkamlegu formi. Þegar maður hjólar 16 km á dag þá kemst maður í gott form hvernig sem maður reynir að halda sér í slæmu formi. Fyrstu 2 mánuðurnir voru æðislegir en svo fór að síga á ógæfuhliðina.
Það sprakk á hjólinu og letinginn ég var ekkert að gefa mér tíma til að fara með það í viðgerð. Það bættist við aukið álag í skólanum þar sem nemendur eru of margir miðað við húsnæðið og nær ómögulegt er að ná í herbergi yfir daginn. Ég lét básúnuna sitja á hakanum síðustu mánuðina og einbeitti mér í staðinn að greiningum. Vegna meðfæddra hæfileika fór mér nú samt fram á hljóðfærið en framfarirnar miklu minni en hefði getað verið. En ég einsetti mér að vera ekkert að berjast gegn líðan minni og hlusta á mína innri rödd.
Rétt áður en þetta tímabil byrjaði fór ég til Osló til að hitta vini mína og á tónleika með Lindberg. Ég varð orðlaus yfir aðstöðunni í tónlistarakademíunni þar í borg og tónleikarnir með Lindberg voru æðislegir. Það var líka mjög gott að hitta Sebastien og Tine aftur eftir of langan tíma án hittings. Þótt ég væri í Osló í fríi þá æfði ég mig meira þar en er eiginlega mögulegt í Amsterdam þó maður sé mótiveraður fyrir því, aðstaðan hefur svo mikið að segja.
Ég sökkti mér ofan í Schubert og tók að mér gígantísk greiningarverkefni sem ég er enn að vinna að og hef sagt frá áður.
Í byrjun desember kom í fyrsta skipti á önninni fyrir jól tækifæri til að gleðjast með hljóðfærið. Það var jazz/klassískt project í skólanum þar sem ég spilaði bæði með básúnukór og brassgrúppu. 4 tónleikar á 2 dögum gengu frábærlega og eignaðist ég góða vini bæði í hópi gestakennaranna og í hópi jazz nemendanna sem ég hafði ekki hitt áður.
Þegar ég lít yfir árið í heild þá er ég bara nokkuð ánægður. Það var reyndar einn hræðilegur mánuður þegar ég var að berjast við endajaxlana en á öðrum tímum hef ég verið sáttur í það heila. Auðvitað er allt ekki fullkomið en ég tek þann pól í hæðina að reyna að vera sáttur við mitt og gera það sem gerir mig hamingjusaman. Mér finnst að sjálfsögðu dáldið leiðinlegt að hafa ekki getað eytt meiri tíma með hljðfærið á síðustu önn en í staðinn bætti ég við mig á svo margan hátt sem bætir svo sannarlega fyrir einhvern klukkutímaskort á básúnuna.
Það skiptir nefnilega svo litlu máli hvað maður gerir. Maður verður að eiga vini og fjölskylda manns verður að virða mann. Ef það er ekki þannig þá skiptir engu máli hvað maður gerir utan þess. Númer eitt er að vera góð manneskja og vera ánægður með sitt. Ekki að láta draga sig út í eitthvað sem maður hefur ekki áhuga á af því að allir aðrir eru að gera það. Maður verður að taka sjálfstæðar ákvarðanir en vera opinn fyrir gagnrýni og leita sér hjálpar við hvert tækifæri. Allir hafa eitthvað til að gefa manni og skiptir ekki máli hvaðan þeir koma.
Ekki vera hræddur um að gera mistök er eins og ævinlega það sem ég legg mesta áherslu á í mínu lífi og að vera áhugaverður. Ekki falla í þá gryfju að vera óáhugaverður af því að þá mun enginn hafa skoðun á manni. Fólk elskar það eða hatar það en ef því er sama þá brást mér bogalistin.
Gleðilegt nýtt ár og takk fyrir þau gömlu.
1 comment:
Gleðilegt ár - og takk fyrir allt bloggið 2007!
Post a Comment