Vöðvabólga

Ég vaknaði í morgun með ótrúlegan verk í öxlunum og hann bara ágerðist eftir því sem leið á daginn. Hlýt að hafa sofið í hörmulegri stellingu í nótt. Sjóðandi heit sturta hafði reyndar ágæt áhrif en ekki langvarandi. Gat lítið sem ekkert spilað af þeim sökum í dag.

Sorry, ég bara varð.

Vegna eymslanna ákvað ég að fara í langan göngutúr og meðal annars gekk ég inní skóglendi sem er hérna nálægt. Reyndar mýri með trjám er nær lægi, en það voru göngustígar þar þannig að það er nú greinilega gert ráð fyrir því að maður gangi þarna um. Hugsanlega hefur mikið rigningaveður að undanförnu eitthvað að gera með alla vætuna sem var þarna. Það var samt voða þægilegt að sjá ekkert í kringum sig nema tré, þó að þau litu andskoti aumingjalega út.

Það er voða fallegt hverfi hérna rétt hjá. Veit ekki alveg hvernig er best að lýsa því enda ekkert sem ég hef séð á Íslandi sem minnir á það. Smábær í Danmörku myndi kannski lýsa því best. Allavega þá var mjög róandi að taka þennan göngutúr og verð ég að gera meira af þessu.

Það er eitthvað svo afeitrandi við það að labba bara án þess að vera að fara eitthvað sérstakt. Gefa sér tíma til að skoða umhverfi sitt og anda að sér ferska loftinu.

Það sem var svo æðislegt við þennan skóg sem ég skoðaði var það að hið mannlega element sem er svo allsráðandi hér í Hollandi var nær algjörlega fjarverandi. Þegar einhverju er bara leyft að þróast þá getur það verið svo heillandi. Af hverju endilega að hafa alltaf fulla stjórn á öllu sem gerist í kringum mann?

Let things happen instead of making them happen.

Fólk almennt vill hafa allt undir kontról sem er svo sem skiljanlegt en þá þegar eitthvað kemur uppá sem það hefur enga stjórn á þá getur það brotnað niður. Maður getur einfaldlega ekki bara ýtt á takka og þá gerist eitthvað, maður verður að gera fullt af hlutum sem stuðla að því að eitthvað gæti gerst, og svo bara vona það besta. Maður verður stundum að treysta á æðri máttarvöld í þeim efnum.

Ég er alls ekki trúaður. Ég reyndar fermdist svona af því að flestir aðrir gerðu það og líka af dálítilli forvitni, ég vildi aðeins kynnast þessum kirkjuheimi sem ég var alls ekki alinn upp við. En ég trúi því að maður hefur ekki stjórnvölin í þessu lífi okkar. Maður getur gert alla réttu hlutina en samt gengur ekkert upp og í sama stað getur maður gert allt vitlaust en samt gengið út sem sigurvegari. Þannig að þegar allt kemur til alls þá er það sem skiptir mestu máli að gera sitt besta og vona það besta. Ekki vera hræddur um það sem einhver annar gæti verið að gera eða láta hugsanir um mistök ná valdi yfir okkur.

Mistök eru bara til í fortíðinni og þess vegna engin ástæða til þess að vera að dvelja of lengi við þau. Maður verður að leyfa sér að falla oft og mörgum sinnum áður en maður nær að labba nokkur skref.

Í seinni æfingatíma mínum í dag þá gekk ekkert sérlega vel. Líkaminn var stífur og axlirnar að drepa mig, öndunin var ekki afslöppuð og svo mætti lengi telja. Ég tók eftir því að ég var byrjaður að láta það fara í taugarnar á mér, ég er nú einu sinni mennskur, þannig að ég stoppaði í smá stund. Dró djúpt andann nokkrum sinnum og benti á eina nótu í verkinu og einsetti mér að spila hana eins vel og ég mögulega gæti. Fyrstu 2 tilraunirnar voru skelfilegar en ég var ekkert að hengja haus, ég vissi vel að ég gæti spilað nótuna ótrúlega fallega og að þótt ég hitti ekki tvisvar þá myndi það ekki breyta neinu. Í þriðja skiptið sem ég spilaði nótuna var sem himnarnir oppnuðust og ég sá allt skýrt og hljómur nótunnar ómaði útum allt. Eftir þá nótu hætti ég að æfa mig yfir daginn. Ég hætti á toppnum og nú er ég með þá minningu sem mun lifa með mér þangað til ég tek næst upp hljóðfærið. Undirmeðvitundin mun muna eftir þessu andartaki og væntanlega mun ég ná að endurtaka leikinn. Ef mér mistekst þá skiptir það ekki máli því ég leyfi því ekki að skipta máli.

Manneskjan virðist eiga auðveldara með að benda á eitthvað sem miður fer sem mér finnst vera mjög leiðinlegur eiginleiki og mjög sorglegur. Þegar fólk fer á kvikmyndir þá oft það fyrsta sem það segir þegar það gengur út úr bíóinu er eitthvað á þá leið að tónlistin hafi verið ofnotuð, myndatakan truflandi, klippingin óskiljanleg og handritið asnalegt. Eins og fólk sé að leita að ástæðum til þess að mislíka eitthvað. Ég verð að játa það að ég get horft á fjögurra klukkutímamynd með einu stuttu atriði sem mér fannst gott. Það eina sem ég man frá þeirri mynd er þetta eina atriði sem mér fannst gott, ég nenni ekki að eyða orku í að tala um þessa 3 klukkutíma og 57 mínútur þar sem mér leiddist. Maður verður að vera hæfilega latur í þessum efnum.

Jæja, ég ætti að fara að sofa hvað á hverju. En fyrst smá Star Trek ;)