Vonbrigði

Horfði á leik Real zaragoza-Barcelona í kvöld. Niðurstaðan var 1-0 sigur zaragoza. Persónulega fannst mér Rijkard gera taktísk mistök með því að stilla upp 3-1-3-3 kerfi í stað 4-3-3 sem hefur hentað Barcelona liðinu hvað best undanfarið. Hann skipti samt í síðarnefnda kerfið í síðari hálfleik og þá náðu Barcelona undirtökunum en ströggluðu við að klára færin sín. Eiður spilaði rúmar 20 mínútur og tókst að klúðra einu dauðafæri.

Eftir leikinn strunsaði ég beint á hamborgarastað og keypti mér ostborgara og stærsta mögulega skammt af frönskum. Fór síðan heim og át yfir myndinni Chocolat sem ég keypti um daginn. Johnny Depp var sjálfum sér líkur þó hann færi með heldur smærra hlutverk en í flestum myndum sem hann leikur í.

Er að háma í mig hugmyndafræði Arnold Jacobs þessa dagana. Rex Martin var einn af nemendum hans og bæði Perry og Raymond lærðu hjá Rex. Þetta hljómar svo rétt að það er furða að öllum sé ekki kennd þessi hugmyndafræði frá byrjun. Það var líka frábært með Rex Martin að hann sýndi alltaf á hljóðfærið nákvæmlega það sem hann var að tala um. Og þá vissi maður að hann var ekki bara að segja eitthvað, hann getur spilað líka. Mér finnst persónulega allt of margir kennarar spila of lítið í tímum.

Demonstration is the most successful form of teaching.

Ég man þegar ég var að byrja á básúnu hjá Jóni Halldóri að hann spilaði allt með mér. Án þess að hugsa útí það þá reyndi ég eftir megni að hljóma eins og hann. Undir lokin hjá Sigga var það yfirleitt þannig að hann snerti varla hljóðfærið í tímum. Þannig er það hjá Ivan líka. Ég læri nú samt margt og lærði helling af Sigga.

Eitt dæmi.

Ég var eitthvað að ströggla við háa kaflann í 1. kaflanum í Gröndahl. b-b-b-b-ces-b-b-as-ges og svo framvegis. Hvernig sem ég reyndi þá tókst þetta eiginlega aldrei í þessum tíma hjá Ivan. Það leið að því að Ivan missti þolinmæðina og sagði: "Ari, I want you to play it like this!" og tók upp básúnuna sem hann hafði ekki snert í örugglega 3 klst og spilaði frasann eins og engill. Ég hermdi síðan eftir honum og spilaði eins og engill líka. Það sem hrjáði mig var ekki eitthvað tæknilegt. Ég hafði bara ekki hugmyndaflug fyrir þennan frasa. Hann hljómaði ekki í hausnum á mér. Með tóninn hans Ivan hjómandi í hausnum mínum þá spilaði ég frasann betur en ég hef nokkurn tíman gert, fyrr og síðar.

Ég hef á tilfinningunni að margir hljóðfærakennarar vilji ekki sýna hvað þeir geta. Í einum tíma hjá Sigga þá var ég að spila opnunina í Guilmant. Ég átti í einhverjum vandræðum með að staðsetja öndun þannig að Siggi ákvað að reyna sjálfur og sagði: "Ég er ekki að monta mig, mig langar bara að prófa þetta." Síðan spilaði hann eins og Guð væri að spila í gegnum hann. Ég á alltaf eftir að muna hve ótrúlega vel hann hljómaði. Og hann sagðist ekki vera að monta sig. Hvernig er hann þá þegar hann montar sig?

Ég er aldrei jafn ánægður og þegar kennararnir mínir taka upp hljóðfærið og spila. Ég hugsa aldrei um það að ég eigi aldrei eftir að ná þeirra leveli. Ég verð bara meira mótiveraður.

Sem hljóðfæraleikarar verðum við að vera til í að monta okkur. Ekki í orði að sjálfsögðu, heldur á borði. Hver einasta nóta ætti að vera eins og við séum hafin uppyfir alla gagnrýni. Að sjálfsögðu er það enginn, en við verðum að hafa það hugarfar. Show off with your tone quality.

Það er samt munur á að sýna sig og sýna sig. Mig rámar eitthvað í það að ég hafi alltaf verið að sýna hvað ég gæti. Ekki alltaf á sem besta hátt. Ég hef örugglega verið óþolandi. En ég var alltaf óhræddur og er það enn í dag, þó ég hafi dregið úr því að sýna hvað ég geti spilað háar nótur.

Mesta standard montverk básúnuleikara er Blue Bells of Scotland eftir Arthur Pryor. Christian Lindberg gerði frábæra upptöku af því verki á debutdisk sínum fyrir BIS, The Virtuoso Trombone. Síðan þá hafa nær allar upptökur miðast að því að spila seinasta bútinn hraðar en hann gerði. Og flestum tekst það. Alessi, Bousfield, Trudel, Jörgen, Nitzan Haros, Jaques Mauger og fleiri spila allir mun hraðar síðasta bútinn. Einn frakki hins vegar, Michel Bequet, spilar síðasta bútinn nær helmingi hægar en Lindberg. Og það er svona 10 sinnum betra en hjá öllum hinum. Af hverju? Hann montaði sig á réttum forsendum, vil ég meina. Hver einasta nóta var sem blessun páfanns. Þegar ég heyrði upptökuna þá hugsaði ég, vá hver þarf að spila hratt ef maður getur spilað svona. Þegar ég heyri Jörgen spila verkið þá hugsa ég, vá hann getur spilað hratt. Um að gera að monta sig, en á réttum forsendum.

En tónlist er eins og kynlíf. Það er betra að stunda það en að tala um það. Þess vegna ætla ég ekki sð segja meira í bili.

Og tek upp munnstykkið.