Sigur

Loksins sá ég sigur.

Barcelona vann!

PSV Eindoven varð hollenskur meistari á markatölu.

Góðviðrið í dag leysti úr læðingi fjöldann af fáklæddum stelpum. 2 núverandi sambýlingar mínir voru engin undantekning. Hef ekki séð þvílíkan fjölda af berbrjósta stúlkum síðan ég villtist inní kvennaklefann í Sundlauginni á Siglufirði.

Ég hellti Tópasnum ofan í klósettið. Botnlögurinn er ekki af sömu gæðum og restin af flöskunni. Tilgangslaust að eiga eitthvað sem er ekki nothæft.

Ég steikti mér egg í kvöldmat. Skolaði þeim niður með kakómalti. Bjórarnir 2 sem ég fékk á barnum dugðu vel sem næring.

Hitti breskan kunningja minn á barnum. Hann verður með bás á Keizersgracht á morgun. Hann sagði að ég fengi frían bjór ef ég léti sjá mig. Maður hefur farið úr húsi af minna tilefni.

Var að tala við Anders á msn. Einn af tveimur sem skrifað hefur básúnukonsert fyrir mig. Sá konsert var reyndar ekki fluttur vegna leti tónskáldsins. En hann er til!

Drottningardagurinn er á morgun. Partýið er nú samt byrjað. Urmull af fullu fólki í bænum. PSV aðdáendur að fagna og Ajax aðdáendur að drekka sorgum sínum. Skondið að allt skuli enda í áfengi.

Ég er raðmorðingi. Er búinn að slátra fjölmörgum saklausum moskítóflugum í dag. Er samt með nokkur kýli á bakinu. Veit samt ekki hvort það séu bólur eða sogblettir.

Ég man þegar ég var í svona 6. bekk þá var mjög vinsælt meðal unglinga. 9. bekk og uppúr að framleiða sogbletti. Og sýna þá beint eða óbeint. Það var tíska sem ég skildi aldrei. Af hverju ekki frekar að kaupa stimpil sem á stendur. Ég kyssti þessa stelpu!

Einn af mínum uppáhalds hljómsveitarstjórum er Svíinn Stefan Solyom. Hann hefur mjög skemmtilegan húmor. Á einni æfingu þegar hann var að stjórna Schostakovich 9. með Norrænu Ungmennahljómsveitinni í Lundi sagði hann: Ég kyssti einu sinni stelpu sem reykti. Það var betra en auglýsingar gáfu til kynna. Þess vegna hætti ég að ganga með gleraugu.

Það virkaði. Allir steinhéldu kjafti.

Ég hef aldrei kysst stelpu sem reykir. Mig langaði einu sinni að prófa það en þá mundi ég eftir Tvíhöfða. Að kyssa reykingarmann er eins og að (ritskoðað).

Það mætti halda að ég væri í herferð gegn reykingum. Ég er það ekki. En ég held ég ætti að vera það. Allavega á almenningsstöðum.

Ég bý í Hollandi. Það er fínt. Reykingafólk er samt hér í landi ónærgöngula en ég hef kynnst nokkurs staðar annars staðar. Mjög tíð sjón er að sjá einhvern sjúga að sér reyknum og blása síðan uppí loftið. Beint í viftuna sem dreyfir reyknum yfir allt. Eftir 11 sígarettur er annars reyklaus staður orðinn reykmettaður. Verst er samt að þetta er mjög sjaldgæft. Ég hef aldrei rekist á eingöngu einn reykingamann á bar í Hollandi. Þeir eru yfirleitt svona 50.

Nú spyrja mig kannski einhverjir. Af hverju ferðu ekki á reyklausa bari? Satt, þeir eru svo sem til hérna. En ég hef ekki enn fundið reykingalausan sportbar.

Nú er það samt orðið þannig að ég verð að læra að reykja. Jú víst.

Til að spila sum af nýrri verkum sem skrifuð eru fyrir básúnu er gerð krafa um færni í reykjarblæstri. Jafnvel samtímis nótnablæstri.

Trúið þið mér ekki?

Hér er sönnun.

Planið er að spila þetta verk með Sinfóníuhljómsveit Ísland í kringum árið 2020. Ég meina, maður verður að setja sér takmörk í lífinu.

Þetta er orðið gott í bili.