Beethoven og jass

Í gærkvöld þáði ég boð Mörtu og fór á tónleika í Concertgebouw, á prógramminu voru tveir píanókonsertar eftir Beethoven, annar og fjórði, og triple konsertinn fyrir píanó, selló og fiðlu. Beethoven orgía væri réttnefni fyrir þessa tónleika. Ég get sagt að ég var mjög ánægður með tónleikana. Einleikararnir voru fínir þrátt fyrir háan aldur en stjórnandinn fannst mér stela senunni. Hann var frekar ungur. Ég var ekki með prógram þannig að ég veit því miður ekki nafn hans, einhver ungur búlgari. Hljómsveitin, Sofia Festival Orchestra, spilaði mjög nákvæmt þrátt fyrir stöku balance vandræði hjá fyrstu flautu en það er viðbúið þegar hljómsveit er ekki vön því að spila í Concertgebouw. Hljómsveitin fylgdi nákvæmum hreyfingum stjórnandans á undursamlegan hátt og var gaman að sjá leikgleðina í andlitum spilaranna þrátt fyrir að vera í algjöru aukahlutverki alla tónleikana.

Eftir orgíuna neyddi Marta mig með sér á Jazz klúbb. Sá klúbbur er dáldið fyrir utan miðbæinn og tók tæpt korter að hjóla þangað frá Concertgebouw. Það var kynningarkvöld í klúbbnum, ung jazz bönd fengu tækifæri til að troða upp og náðum við að sjá 2. Það fyrra var með sýrukenndasta móti þar sem tenorsaxinn þaulkannaði hina mismunandi soundeffecta mögulega á hljóðfærið. Persónulega var ég ekkert mjög hrifinn af þeim, ekki næg uppbygginging og of mikið virtist gerast fyrir tilviljun. Samt gaman að verða vitni að svona gjörning.

Næsta band, og síðasta bandið á kvöldinu, var í allt öðrum klassa. Þeir spiluðu 4 tónsmíðar eftir meðlimi bandsins. Ég var mjög hrifinn af þeim og sérstaklega gítarleikaranum sem samdi 2 verkanna. Verkin voru þaulhugsuð og spunakaflarnir takmarkaðir sem gaf tónsmíðunum þá festu sem þarf á að halda til að heilla klassískt menntað snobb eins og undirritaðan. Spunakaflarnir voru þá þeim mun áhrifaríkari vegna þess hve veigalitlir í verkunum þeir voru.