Ofvirkni

Í gær dreif ég mig í skólann. Þrátt fyrir að veikindin voru enn að plaga mig ákvað ég að tími með Ivan væri það mikilvægur að ekki væri vert að sleppa. Tíminn hefði nú svo sem getað verið betri. Var drulluslappur en var svo sem með gott sound en hefði getað verið betra. Ivan var samur við sig og var nákvæmlega sama um það að ég hefði verið veikur. Það er svo sem fínt viðhorf. Þegar maður gerir eitthvað þá gerir maður það af fullum krafti.

Ég gjörsamlega hæpaðist upp eftir tímann. Gaf mér nú samt tíma til að borða kvöldmat með Grím en svo var tíminn eiginlega kominn til að sökkva sér ofan í tónlistina. Nú er klukkan hálf átta að morgni og ég á leiðinni í skólann. Þessi nótt er búin að vera æðisleg. Búinn að hlusta á mikið af tónlist og stjórnaði meira að segja í gegnum Brahms 4. Er að hlusta núna á Joe Alessi brillera á nýjasta disknum sínum, mikið til ítalskar óperuaríur. Return to Sorrento heitir þessi snilldardiskur.

Átti fínt samtal við Maarten í dag þar sem mér tókst að útskýra fyrir honum að ég væri stórskrýtinn básúnuunnandi. Mér finnast nefnilega allir þessir stærstu vera æðislegir. Er ekkert að setja mig á móti einhverjum, til hvers að eyða orku í það? Ég til dæmist bæði elska Lindberg og Alessi. Það á eiginlega að vera ómögulegt af því að þeir eru svo ólíkir. En hvernig er hægt að mislíka eitthvað sem er svona gott? Þó maður sé nú ekki alltaf sammála þessum virtúósum.

Var að skipta yfir í Lindberg rétt í þessu og það er merki um að hætta að blogga og byrja að hlusta af alvöru ;)