Slappur

Er enn eitthvað slappur í dag. Get leyft mér að dekra við sjálfan mig af þeim sökum. Reyndar tekur ógnarlangan tíma að hlaða niður OC þáttunum þessa stundina. Eitthvað álag á servernum þeirra greinilega.

Maður finnur nú aðeins fyrir því að það er frí. Nánast allir sem ég þekki eru einhvers staðar annars staðar. Grímur á Íslandi, básúnugaurarnir annað hvort heima hjá sér eða í Þýskalandi.

Það er ótrúlegt hvað maður þekkir marga en samt fáa. Það eru þessi blessuðu hlutverk sem maður er alltaf í. Þó maður hangi kannski með einhverjum allan daginn í skólanum þá hittir maður viðkomandi aldrei utan skólans. Skrýtið.

Það er líka merkilegt hvað síminn manns hringir sjaldan.

Ég er dálítið undrandi yfir einu. Ég er búinn að fara nokkrum sinnum út með einni stelpu, þrisvar til að vera nákvæmur, og alltaf hef ég haft frumkvæðið að því að gera eitthvað. Hún hefur nú samt ráðið því hvað við gerðum en ég hafði frumkvæðið af því að við gerðum eitthvað yfir höfuð. Öll kvöldin höfum við skemmt okkur konunglega en nú stend ég mig að því að bíða eftir því að hún hafi samband við mig.

Ég er mesti amatör í svona málum og hef litla hugmynd um hvert næsta skref er. Af hræðslu við að mistakast þá er ég ekki viss um hvort ég eigi að stíga skref áfram eða afturábak yfir höfuð.

Ég virðist eiga auðveldast með að heilla fólk þegar ég er alls ekki að reyna að heilla það. Nú langar mig hins vegar til að heilla þessa blessuðu stelpu en hvernig á ég að fara að því? Ég er nú búinn að láta hana fá óteljandi hláturköst og svipað í þeim dúr. Það er augljóst að henni finnst ég skemmtilegur. Hún sagði reyndar að ég væri spectacular.

Þetta er mér mikið umhugsunarefni og væri ég alveg til í að vera án þess. Ég hef um nógu mikið að hugsa þó ég sé ekki að bæta við áhyggjum yfir því að einhverri stelpu líki vel við mig eða ekki.
Eins og það getur nú verið gaman að vera hrifinn af einhverjum þá undanfarið hefur mér alls ekki fundist það gaman. Það er allt annað en gaman. Öllum tímanum eytt í að hugsa til einhvers og fantasera um eitthvað sem kannski verður aldrei. Tíminn sem fer í heimildaöflun er líka þó nokkur og gæti betur verið varið í eitthvað annað. En þrátt fyrir öll þau góðu rök sem maður finnur til að sleppa þessu bara þá samt gerir maður þetta. Kannski þetta sé dýrseðlið í manni. Kannski ég ætti bara að flagga stélinu mínu og slást við keppinautana, það væri nú auðveldara.

En ég ætla bara að halda mig við það að vera heiðarlegur, þótt það geti sært aðra og sjálfan mig í leiðinni.