Sá eiginleiki sem ég hef tamið mér að sjá það jákvæða við allt kemur sér mjög vel þegar maður veikist. Vegna eigin heimsku vaknaði ég með kvef og smá hita í morgun. Átti ég að eyða deginum í að lemja hausnum í vegg og kvarta yfir takmarkaðri heilastarfsemi minni eða átti ég að nýta tímann sem ég fengi í að gera eitthvað skemmtilegt. Getið einu sinni hvað ég valdi.
Að sjálfsögðu leit ég á veikindi mín sem guðsgjöf og hana hef ég nýtt til hins ýtrasta. Ég er til dæmist búinn að hlusta á 3 heilar sinfóníur. Nr. 8 og 9 eftir Dvorak og ásinn hans Brahms. Ég hef endurnýjað kynni mín við OC þó það sé dáldið skrýtið að horfa á þá þætti án bróður míns, en lífið heldur áfram þó einhverjir ættingjar flytja milli landa.
Eftir OC og sinfónískt ofeldi mitt í dag þá skellti ég mér í langan göngutúr um Diemen. Diemen hefur uppá fleira að bjóða en ég hélt. Það er til dæmis sælkera sælgætisverslun hérna. Ég stóð fyrir utan búðargluggann í örugglega 12 og hálfa mínútu með vatnið lekandi niður kjálkann. Þið lásuð rétt, munnurinn var löngu orðinn of fullur af munnvatni. Þvílíkt úrval af súkkulaðigjöfum við öll tækifæri. Það var til dæmis iBook tölva úr súkkulaði þarna. Himnaríki.
Ég er rúmlega hálfnaður með Daim birgðirnar sem ég flutti inn til landsins frá Noregi. Reyndar keypti ég ekki mikið en það er sorglegt til þess að hugsa að senn verður það alltíbú.
Jæja, nú er komið nóg af upplýsingum í bili. Allways leave the crowd wanting more.
Dæ
1 comment:
Hvað þurfa menn að verða gamlir til að hætta að mæna inn um sælgætisbúðaglugga?
Post a Comment