On it goes

Barcelona heldur áfram sínu flotta gengi. Real Madrid og Arsenal líka. Liverpool átti slæman dag en mínum degi var bjargað með bíóferð.

Eftir reykmettað og niðurlútt andrúmsloft á sportstaðnum Players við inngang rauða hverfisins fylltist ég löngun til að gera eitthvað ánægjulegt. Ég hjólaði að Muntplein og kíkti hvað væri í bíó. Ég sá að myndin Stardust átti að byrja ekkert svo seint eftir að ég kom þangað. Tók upp símann og hringdi í pabba og bað hann að fletta henni upp á imdb. Hún fékk góða dóma þar þannig að ég sló til.

Ekki sé ég eftir því. Myndin var frábær. Þvílík gleði, flott bardagaatriði og Robert DeNiro sem samkynhneigt kvenmannsfatafrík sem skipstjóri á fljúgandi skipi sem safnar eldingum.

Sterk ástarsaga á bak við allt. Ástin, ahh.

Ég er kominn með það sjálfskipaða verkefni að hjálpa sellóleikara við að finna gleðina í hljómfræði. Það verður erfitt en mér skal takast það.

Ég sá að BBC sjónvarpsstöðin ætlar að efna til idols keppni í klassískri tónlist. Það lá við því að ég kastaði upp og Grímur var ekki langt frá því sama.

Hvernig er hægt að detta sér í hug að etja fólki saman sem ætti að vinna saman?

Peningar stjórna greinilega öllu þessa stundina.

Mig sárvantar hljóðeinangrað herbergi þar sem ég get æft mig hvenær sem er sólarhringsins. Það að vera bundin því að geta bara æft sig þegar sólin er uppi er óásættanlegt á 21. öldinni. Til hvers voru ljósaperur eiginlega fundnar upp?

Það að þurfa að halda sig við eitthvað norm er þvílíkt heftandi.

Nú er ég til dæmis búinn að safna orku í allan dag til að geta fengið útrás fyrir henni. Ég sá fallega mynd, flott tilþrif inná milli í fótboltanum. Öll sú inspírasjón sem ég fékk í dag fær nær enga útrás í því sem ég er að læra. Allt það output sem ég hef að gefa virðist fara í það að blogga. Þó að það þjóni vissulega þeim sem lesa þetta blogg þá er það samt dáldið pirrandi fyrir mig.

Heilinn er eins og bíll, maður þarf eldsneyti til að keyra hann. Það eldsneyti felst í lestri, kvikmyndum, tónlist, fótbolta og meiru til. Keyrslan ætti svo að innihalda í mínu tilviki básúnuleik en það virðist vera að þegar ég vil fara út að keyra þá er vegurinn lokaður.

Mér finnst dagurinn vera algjörlega upside down svo maður sletti nú aðeins. Það er vinnudagur 8-17 og svo tekur við einhvers konar frítími sem á að gefa manni orku og friðsæld. Fyrst keyrir maður og svo fyllir maður á vélina. Það meikar ekki alveg sens. Fer eftir sjónarhorni, viðurkenni það fúslega en ef maður hugsar rökrétt þá bara gengur þetta alls ekki.

Í lok dags á maður að vera í besta standinu til að gefa það besta af sér. Þess vegna eru tónleikar á kvöldin, þegar maður hefur allan daginn fyllt sig af inspírasjón. Tónleikar eru ekki á kvöldin af því að þá kemst flest fólk á tónleika. Það er önnur og dýpri ástæða.

Fyrst þegar maður vaknar er heilinn í besta ástandi til að læra eitthvað nýtt. Það hefur verið sannað með rannsóknum sem hafa verið endurteknar margsinnis. Af þeirri ástæðu ganga tímar seinna á daginn verr. Það hefur ekkert að gera með líkamlega þreytu. Heilinn er einfaldlega ekki í góðu standi til að bæta við sig. Þess vegna er mjög heimskulegt að læra "kvöldið fyrir próf" og álíka heimskulegt að hafa próf snemma á morgnana.

Að hafa grunnþekkingu á því hvernig heilinn virkar er nauðsynlegt til að geta nýtt sér hæfileika hans til hins ýtrasta. Tiltölulega nýlega eru byrjaðar rannsóknir á því hvernig best er að kenna. Nokkrir grunnskólar í Englandi eru byrjaðir að kenna í 10 mínútna lotum með 10 mínútur af hreyfingu sem fylgir strax á eftir. Það pattern er endurtekið 3svar sinnum og alltaf sama kennslan endurtekin í hvert sinn. Nemendur sem hafa gengið í gegnum þannig kerfi ná betri niðurstöðum úr prófi en samanburðarhópar þar sem kennt er í heilan klukkutíma án hlés.

Repetition makes perfection.

Vert skal að taka það fram að ég á alls ekki við hugsunarlausar endurtekningar.

Ímyndunarafl er partur af okkur sem er misvirkur eftir því hvenær sólarhringsins drepið er niður. Ég er eflaust ekki sá eini sem á erfitt með að lesa skáldsögur snemma dags. Það er háð því inputi sem við meðtökum. Oft er það ekkert endilega í tengslum við raunveruleikann og það er bara jákvætt. Ég gæti veðjað miklum fjárhæðum uppá það að þau blogg sem ég skrifa snemma dags eru mun raunsærri en þau sem koma síðar yfir daginn. En þeim mun leiðinlegri.

Svo ég vitni í Edvard Kleinhammer. "People will forgive you for making mistakes but they will not forgive you for being boring."

Það er eitt sem ég á mjög erfitt með að fyrirgefa. Mér er nákvæmlega sama hve vel gert eitthvað er ef það er leiðinlegt. Allt á að krefjast þess að maður spyrji sjálfan sig spurninga. Er þetta gott eins og það er eða er hægt að bæta það? Ó hvað ég vildi að fólk myndi eyða minni pening í föt og meiri pening í bækur og kvikmyndir og tónlist.

Ég hef ömurlegan fatasmekk, ég viðurkenni það fúslega. En mér er líka alveg sama. Það er meira krefjandi að hjóla án hjálpardekkja. Það er í góðu lagi að gera sér erfitt fyrir.

Það væri nú voða einfalt ef ég væri þvílíkt myndarlegur með lága fituprósentu og með glymrandi fatastíl. En voðalega væri það nú leiðinlegt að þurfa aldrei að hafa fyrir því að heilla fólk. Og ef eitthvað er leiðinlegt þá er það ekki þess virði.

mér fannst mjög skemmtilegt að skrifa þetta niður. ef ykkur finnst það leiðinlegt þá er það allt í lagi. en aðalatriðið er að ég skemmti mér ;)