Dö

Var of lengi í skólanum í dag, 12:00 til 22:00. Hef ekki orku til að skrifa meira, þarf að leggjast í star trek svo ég leggist ekki í kör. Einfaldlega skil ekki hvernig fólk getur verið í þessari stofnun allan daginn alla daga vikunnar. Sálin murrkast út úr fólkinu sem eyðir öllum sínum stundum þarna smátt og smátt.

Ég hef verið að pæla dáldið í óhóflegri drykkju margra tónlistarnema og ég held að ástæðan fyrir því sé að nemendurnir gera svo miklar kröfur til sjálfs síns og eru stanslaust að æfa sig og gefa sér aldrei tíma til að staldra við og dást að fegurðinni í veröldinni. Svo þegar kemur helgi þá dettur þeim sjaldan neitt annað í hug en að drekka sig fullt til að taka hugann af kvöðinni sem tónlistin getur verið.

Tónlistarfólk eru snillingar í því að gera sjálfum sér lífið leitt. Það er ekkert að því að vera með metnað en ef sá metnaður er á kostnað þess að maður ræktar sjálfan sig sem manneskju þá er það slæmt mál.

Það er stimplað inní fólk frá unga aldri að mistök séu slæm. Krakkar eru látnir taka krossapróf þar sem þeir fá rangt fyrir að krossa ekki við réttan reit og líka rangt fyrir að krossa í rangan reit. Þeim er semsagt refsað fyrir að gera ekki rétt en til viðbótar er þeim refsað fyrir að gera vitlaust.

Refsingar virka ekki og hafa aldrei virkað. Það verður að umbuna rétta hegðun og þola ranga hegðun en benda á að hún sé röng.

Í tónlist er það því miður svo oft þannig að mistök eru álitin dauðasynd. Að missa af innkomu er illa liðið, spila vitlausa nótu ófyrirgefanlegt. Nokkur ár af svona þjálfun og fólk byrjar að spila rétt af því að það vill ekki spila vitlaust frekar en að spila rétt af því það vill spila rétt.

Ég stel ekki úr búðum. Ég hef verið alin upp við vissa réttlætiskennd og mér finnst að maður eigi að vera tilbúinn að borga fyrir það sem mann þarfnast. Ég stel ekki úr búðum af ótta við að lenda í fangelsi ef ég myndi nást. Þetta er kannski dáldið öfgafullt dæmi en ég held það sýni fram á kjarnan í boðskap mínum. Rétt hegðun knúin fram með hræðsluáróðri er alrangt.

Þegar rignir fer ég út með regnhlíf af því að ég vill haldast þurr, ekki af því að ef ég fer ekki með regnhlíf þá mun ég verða blautur.

Í lífinu eigum við að stefna á það góða en ekki sveigja frá því vonda.

Því miður er mikið af tónlistarfólki sem lifir allt sitt tónlistarlíf við að sveigja frá því vonda. Það er algjör roluháttur en þennan roluhátt er búið að innprenta í tónlistarmenn frá unga aldri.

Enn þann dag í dag eru kennarar sem refsa nemendum sínum fyrir mistök. Lemja fólk í hnakkann og brjóta þau smátt og smátt niður. Sumir kennarar hreykja sér af því að vera harðir við nemendur sínar og gera miklar kröfur. Miklar kröfur eru lagi undir réttum formerkjum. Það er nauðsynlegt að vera jákvæður þegar unnið er með fólk.

Maður verður líka að hafa trú á sjálfum sér. Ég er býsna blátt áfram náungi, ef mér líður vel þá líður mér vel og ef ég er fúll þá er ég fúll. Ef ég er almennilegur viðmóts þá er það af því að mér líður þannig þann daginn, ekki af því að mig langi svo mikið til þess að fólk brosi til mín þegar það mætir mér. Maður verður að haga sér útfrá eigin forsendum, ekki forsendum annarra. Ef einhverjum líkar við mig eins og ég er þá er það bara bónus, en mikilvægast er að mér sjálfum líki vel við mig.

Fólk í kringum mig er of mikið yfir höfuð að líta á það sem miður fer. Á hverju andartaki gerast óteljandi mistök í veröldinni en líka óteljandi góðir hlutir. Hví er það þannig að svo margir leggja það á sig að telja slæmu hlutina en ekki þá góðu?

Af hverju er ekki bara hægt að vera ánægður með það sem er.

Dæmi: Básúnuseksjón spilar einn hljóm, tóninn er mjög fallegur og jafnvægið milli raddanna er fullkomið, því miður þá byrja spilararnir ekki alveg samtaka. Hvað gera asnarnir í nær 100 prósent tilfella? Jú, það þarf ekki einu sinni að segja það. Við vorum ekki samtaka er það fyrsta sem maður heyrir yfirleitt. Þar með eru ein mistök álitin mikilvægari en hinir tíu hlutirnir sem voru í lagi. Ég er enginn asni og því eru mín viðbrögð við þessu sú: Þetta hljómaði æðislega hjá okkur, því miður vorum við ekki alveg samtaka, getum við reynt þetta einu sinni enn til öryggis?

Svona vinna góðir stjórnendur. Fólk vinnur betur þegar þeim er hrósað og af hverju ættu stjórnendur að gera sjálfum sér erfiðara fyrir með því að einblína bara á það sem miður fer? Og af hverju er það þannig að svo margir stjórnendur gera ekkert annað?

Þetta einskorðast sko alls ekki við tónlistarheiminn. Ég man eftir að fá til baka spænskupróf í MH, eins og alþjóð veit þá kom það til baka rauðlitað. Öll mistök voru merkt í bak og fyrir og allir í áfanganum sáu að mitt próf var alrautt, ekki beint hvetjandi. Ég hafði lítinn metnað í spænsku en bara ímyndið ykkur ef ég hefði lært ótrúlega vel fyrir þetta próf en samt fengið það til baka alrautt? Það hefði orðið mjög erfiður biti að kyngja. Það verður að bera virðingu fyrir fólki eins og höfrungum. Ekki sér maður dýraþjálfara pissa á höfrung ef höfrungnum mistekst eitt stökk. Því miður virðist í lagi að pissa á fólk ef það gerir mistök.

Clinton gerði þau mistök að halda fram hjá, nú er hans örugglega minnst af flestum sem forsetinn sem hélt fram hjá konunni sinni. Allt það góða sem hann gerði er ekki minnst á, hvernig hann reif upp efnahaginn í Bandaríkjunum bara til þess að Bush myndi pissa á það. (Þetta er kannski ekki orðað af mesta hlutleysi en staðreyndirnar tala sínu máli.)

Einhver skarar fram úr á einhverju sviði og þá auðvitað koma upp margar raddir sem segja eitthvað slæmt um viðkomandi. Ronaldo er leikari, Messi er lítill og ógeðslegur, Ronaldinho er partídýr, Lindberg er með of hratt vibrato, Alessi er ekki nógu músíkalskur. Þetta getur svo sem allt vera satt, en þegar það er það fyrsta sem kemur upp í hugann hjá fólki þegar það hugsar um viðkomandi afrkesmenn þá er eitthvað að.

Æi, ég sem sagðist ekki nenna að skrifa neitt. Ja, stundum verður maður að éta hluti ofan í sig.

Það er mikilvægt að gera kröfur til sjálfs síns en það á að forðast að einblína á þau mistök sem maður gerir. The show must go on!