Dofinn

Mér líður eins og ég sé nýkominn úr holuviðgerð hjá metnaðarfullum tannlækni. Andlitið á mér er eins og þykkt gúmmí með sellófani utan um.

Síðasta æfing fyrir tónleikana á morgun var í dag. Höfuðið á mér fullt af tileinkuðum Xenakis óhljóðum. Það er reyndar allt í lagi að spila þessi ósköp en að þurfa að burðast með þetta í höfðinu allan daginn líka er nú aðeins of mikið.

Kom heim uppúr klukkan 6. Beint út á pizzastað og þaðan uppí rúm með CSI. Held ég hafi dottað í hálftíma. Ég þoli ekki þegar ég er kominn með nóg af hljóðfærinu mínu. Í heiðarlegri tilraun til að losna við vanlíðanina þá greip ég alt-básúnu munnstykkið og spilaði Yesterday. Í miðju laginu kúgaðist ég, ekki meira spilað í dag.

Af einskærri tilviljun keypti ég mér kex í gær með súkkulaðibitum. Namm. Minnir mig á Maryland kexið sem ég fékk alltaf hjá ömmu. Það væri gaman að vera með Afa í dag og horfa á leikinn með honum og halda með Roma að sjálfsögðu.

Síðastliðna nótt dreymdi mig að ég væri í fermingu frænda míns, Arnars Más. Fermingin var haldin í yfirgefnu skemmtiferðaskipi. Þegar ég var að taka lyftu upp á þilfarið þá birtist einhver vera sem hélt mér niðri og ég gat mig hvergi hrært. Ég reyndi að öskra en allt kom fyrir ekki. Þetta fyrirbæri kallast víst mara á fræðimáli. Af því er orðið martröð dregið. Þetta kemur ansi reglulega fyrir hjá mér og ég vakna í svitabaði og þar með er sú nótt eyðilöggð.

Namm, þetta er góður appelsínusafi og ríkur af c-vítamíni í þokkabót.

Síðasti tíminn í Analyse College var í dag. Fúguformið var kynnt og spurningum vegna prófsins var svarað. Ég þarf að taka sjúkrapróf í faginu vegna Íslandsfarar minnar og er það í góðu lagi af hálfu kennarans. Sjúkraprófið verður einhvern tímann í júní.

Ég var spurður af því hvaða 2 geisladiska ég myndi taka með mér á eyðieyju. Fyrri diskurinn var augljós, seinni Glenn Gould upptakan af Goldberg tilbrigðunum. Ég átti í stökustu vandræðum með að velja seinni diskinn en að endingu valdi ég Songs for Sunset með Lindberg.

James Levine hljómsveitarstjóri lét víst hafa eftir sér að að hans mati væru 2 menn sem væru gjörsamlega á öðru plani í klassískri tónlist á 20. öldinni. Heifetz og Adolph Herseth. Allir sem á annað borð hafa fylgst með klassískri tónlist ættu að vita hver fiðluvirtúósinn Heifetz er en mig grunar að hinn síðarnefndi þarfnist smá kynningar.

Adolph Herseth var 1. trompetleikari Chicago sinfóníunnar frá 1948 til 2001. Hann hætti ekki sem hljóðfæraleikari í einni af bestu hljómsveitum í heiminum fyrr en hann var áttræður. Fæddur 1921. Hvernig hann hljómaði var svo eðlilegt og blátt áfram að hann varð að iconi í heimi hljómsveitarspilara. Túbuleikarinn Arnold Jacobs spurði hann einu sinni hvað það væri sem hann hugsaði um áður en hann spilaði. Adolph svaraði því að hann hugsaði bara um hvernig það færi (How it goes.). Samtalið var nú aðeins lengra en ég ætla ekki að rekja það í heild sinni hér. Það Adolph kenndi Arnold Jacobs með þessari setningu var það að það er auðvelt að spila á brasshljóðfæri, ef maður bara gerir það.

Ég hef ekki nákvæma dagsetningu en einhvern tímann í kringum síðari heimstyrjöldina lenti Adolph Herseth í bílslysi. Hann skall með andlitið á stýrið og allar taugar á neðanverðu andliti hans fóru í sundur. Hann hafði enga tilfinningu fyrir neðri vör sinni. Allir héldu að ferillinn væri búinn. 2 vikum eftir slysið spilaði CSO h-moll messu Bach. Haft var eftir meðlimum úr hljómsveitinni að hann hafi hljómað jafnvel betur en fyrir slysið. Hvað kennir þetta okkur? Jú, að líkaminn gerir það sem maður segir honum að gera. Varirnar eru bara kjöt sem víbra þegar maður blæs. Rex Martin hefur prófað þetta. Eftir holuviðgerð hjá metnaðarfullum tannlækni þá greip hann munnstykkið og spilaði nótu sem hljómaði jafnvel og venjulega. Ég ætla að prófa þetta næst.

En nú er ég búinn að loka hringnum með tannlækninum.

Ble