Duo Caput

Ég hef undanfarið verið að hlusta á goðsagnakennda útvarpsþáttinn Tvíhöfða af vef Ríkisútvarpsins. Það er hægt að hlusta á alla þættina síðan þeir byrjuðu aftur í janúar. Er að hlusta á 3. þáttinn núna og í augnablikinu eru þeir að hringja í hótel á New York og biðja konuna þar að hjálpa Magna að fá vinnuheimild í Bandaríkjunum. Ég er með hláturkrampa.

Ivan er búinn að uppfæra heimasíðuna sína og þar er nú hægt að hlusta á Mögnuðu Mandarínuna eftir Bartók undir stjórn Ivan með London Symphony Orchestra í keppni árið 2005 eða 6.

Ég verð samt að segja alveg eins og er. Það er ómetanlegt að geta fengið reglulega tíma hjá hinum Low Brass kennurunum. Ivan er eiginlega aðeins of frægur. Ég mun ekki missa af tíma hjá honum á meðan ég fer til Íslands. Ivan er frábær kennari en það getur verið dáldið pirrandi þegar hann getur ekki kennt í hverri viku vegna anna sinna. Nú eru 3 vikur síðan síðasti tími var. Fyrri tíminn fór forgörðum vegna Rex Martin vikunnar og seinni tíminn vegna föstudagsins langa.

Johan er hundfúll útí Ivan en ég get ekki sagt að ég sé það. Mér finnst vera forréttindi að geta verið í námi hjá jafn músíkölskum manni og það fylgir því að hann þarf að vera á mörgum stöðum. Við vorum reyndar að telja saman muninn á fjölda kennslustunda á milli brass kennaranna. Ivan hefur kennt áberandi minnst. Raymond og Fritz hafa gefið sínum nemendum flestar kennslustundir. Þetta ætti að lagast á næsta ári en þá verður Bart, nýi Principalinn í Concertgebouw, aðstoðarmaður Ivan. Ef Ivan er í burtu þá á samt ekki að falla niður tími.

Það er mjög óþægilegt þegar líður langt á milli tíma. Erfitt að vera mótiveraður til að æfa þau verkefni sem maður á að æfa. Ég tel að ég eyði langmestum tíma í að spila lög eftir eyranu og lágar nótur þegar ég þarf ekki að mæta í tíma í hverri viku.

Ég er algjörlega búinn að uppgötva lágar nótur síðan ég flutti til Amsterdam. Hugsanlega er það af þeirri ástæðu að það eru svo margir bassabásúnunemendur hér. Það er svo ótrúlegt að háar nótur eru mun einfaldari ef maður eyðir löngum tíma á hverjum degi í að spila pedal nótur. Ég á nú langt í land með að ná Charles Vernon en ég reyni á hverjum degi að ná hans valdi. Hann spilar samt á bassabásúnu þannig að hann hefur smá forskot.

Talandi um Charles Vernon. Hann mun spila með Sinfóníuhljómsveit Íslands á næsta ári. Nýjasta hit Lindberg undir stjórn snillingsins í leðurbuxunum. Er þegar búinn að fá leyfi frá Ivan til að koma heim og fara á tónleikana. Það er nú ekki á hverjum degi sem einn allra besti bassabásúnuleikari í heiminum kemur á klakann.

Mig langar í bassabásúnu. Miðað við hvernig spilari ég er núna þá finnst mér lang mest spennandi að verða 2./3. básúnuleikari í hljómsveit. Spila aðra en með skyldur til að spila á bassabásúnuna líka. Persónulega finnst mér mun meira gefandi að spila 2. básúnu en 1. Það er miklu meiri ábyrgð. Maður ræður eiginlega algjörlega hvernig sectionin hljómar. Allavega miðað við hollenska skólann. Joe Alessi kennir hins vegar þá aðferð að maður eigi að fylgja 1. básúnuleikaranum í blindni. Alls ekki sammála því. Það eru þrír básúnuleikarar í hefðbundinni section og allir eru jafn mikilvægir. Allir verða að vinna saman að settu marki. Tónlist virkar oftast best í lýðræði, það er allavega mín reynsla. Sama hve ég spila vel þá er ég aldrei sáttur við tónleika ef aðrir í kringum mig voru ekki að standa sig. Og ég þoli ekki þegar fólk talar um hvað einstakir hljóðfæraleikarar í hljómsveit hafi staðið sig vel. Það má kannski tala um það í kammerhljómsveit. En að taka einn og einn út úr 100 manna hljómsveit er fáránlegt. Auðvitað er ástæða til þess ef viðkomandi var með stóran sólópart en hljómsveit er lið.

Enn ein fótboltalíkingin.

Enginn maður er stærri en liðið. Sama hversu góður hann er. Fólk einblínir svo oft á þá sem eru með flugeldasýningar inni á vellinum eða í tónleikasölum en skilur ekki að útkoman er engu að síður hinum "ósýnilegu" að þakka. Einhverjir þurfa að sjá um skítverkin, víólur og Makalele koma fyrst upp í hugann.

Æi, nú á ég á hættu að fara offari í þessum hugaróri mínu. Verð að fara að sofa ef mér á að takast að vakna fyrir hádegi á morgun.

Þetta er það slæma við bloggsíður. Það er enginn sem stoppar mann. Mamma var alltaf vön að stoppa mig af þegar ég var byrjaður að bulla, pabbi líka. Engir foreldrar hér.

Góða nótt.