Fyrirsögn mín orkar tvímælis vegna þess að venju samkvæmt ætti ég alls ekki að finna til gleði. Málið er að ég hef týnt lyklunum mínum. Þeir hafa fallið úr vasanum á jakkanum mínum meðan ég hjólaði í skólann. Þegar ég var nærri því kominn í skólann fann ég fyrir því að lyklarnir voru ekki á sínum stað. Ég hjólaði sömu leið til baka, mjög hægt, en sá ekki lyklana. Verð að taka afrit af lyklunum hans Gríms á morgun.
Þar sem ég er eins og strá sem berst með vindinum þá er ég að sjálfsögðu ekkert að láta þetta angra mig. Maður á að líta á það góða sem gerist í lífinu, ekki það slæma. Eingöngu lélegir prestar líta á allt það slæma.
Í dag vorum við með kvartet æfingu. Nærri 3ja stunda æfingu. Við erum að spila konsert eftir Telemann fyrir 4 raddir og hann er eiginlega þess eðlis að best er að spila bara frá byrjun ef eitthvað tekst ekki. Mjög kontrapunktískt. Konsertinn er í 4 köflum. Við eigum að spila hann á tónleikum núna á laugardaginn. Erum að ráðast inná tónleika hjá CVA-Brass, einhverjum fannst tilvalið að monta sig aðeins af þessum úrvalsbásúnuleikurum sem við erum með í þessum blessaða skóla.
Ég virðist ekki geta náð flensunni úr mér. Er alltaf með smá hita en samt ekki nægan til að ég geti kúplað mig frá öllu. Stundum saknar maður MH, þegar maður gat bara verið veikur í viku án minnst samviskubits. Nú getur maður ekki leyft sér það. Til þess er dagskráin of þétt.
Undanfarna daga er ég búinn að endurnýja kynni mín við Simpsons fjölskylduna. Ef allir myndu nú setja það inná verkefnalista hvers dags að horfa á einn Simpsons þátt þá væri veröldin betri staður. Við verðum að hætta að taka öllu svona alvarlega. Þeir sem predika það að fíflalæti séu af hinu slæma eru að iðka trúarbrögð sem ættu að vera bönnuð. Allir hafa gott af því að hlæja. Það er góður ávani að geta séð það fyndna við hlutina.
Því miður eru þó enn til hópar af fólki sem eru gjörsneyddir húmor og finnst Jim Carrey vera asnalegur. Það er fátt jafn erfitt og að koma fólki til að hlæja, tala ekki um hópi fólks, hví er þá þannig farið að það er litið niður á þá sem koma manni til að hlæja. Talað um að vissir listamann séu ekki alvarlegir í því sem þeir gera. Eins og þau rök að ljóshærðar brosmildar konur komist ekki jafn langt og dökkhærðar fýlubombur vegna þess að það er ekki hægt að taka þær alvarlega. Hvað er fólk að pæla með því að taka allt svona alvarlega spyr ég nú bara.
Be happy
6 comments:
:) - gott að vera glaður!
gleðin er af hinu góða og hægt að nálgast hana á ýmsan hátt, hvort að simpsons og carey séu aðal fulltrúar hennar get ég ekkert fullyrt um en þó læðist að mér grunur um að gleðin geti líka falist í hinu smáa og hógværa
Þessi Fowler er greinilega mikill spekingur!
"Eingöngu lélegir prestar líta á allt það slæma.".... sé ekki alveg hvernig þú gast fengið þetta út. Lítur fólk sem ekki ber prestatitil þá aldrei á það slæma? Sjá allir það góða og jákvæða nema lélegir prestar? Hvernig skilgreiniru lélegan prest?
Alltaf skal það vera að manni takist að særa einhvern. Þessi orð hafa ekkert að gera með prestastéttina nema á symbólískan hátt. Prestur er sá sem predikar. Margir taka að sér það hlutverk en oft er það svo að eitthvað neikvætt er uppspretta hlutverkatökunnar. Það sem ég á við að fólk almennt verður að breyta viðhorfi sínu og predika líka um það sem vel fer. Ég hefði getað notað orðið hljómsveitarstjóri í stað prests en hefði þá bara fengið einhvern hljómsveitarstjóra upp á móti mér.
Þér er fyrirgefið ;) hehe. Reyni að fatta þessa samlíkingu, hef reyndar aldrei heyrt orðið prestur í þessari merkingu en jú sitthvað til í því svosem.
Post a Comment