:-(

Tóks ekki að sofna fyrr en undir morgun í gærkvöldi. Ástæðan var sú að Grímur lenti í því að vera rændur. Hjólandi í mesta sakleysi þegar þrír óbótamenn réðust að honum og hentu honum af hjólinu og létu hnefana tala og tóku allt af honum, hjólið, veskið, símann og lyklunum hentu þeir í næsta kjarr. Það stórsá á drengnum þegar hann loksins kom heim, með stærðar kúlu á enninu.

Hann tekur þessu af sinni alþekktu skynsemi en hann er enn í miklu sjokki, eins og gefur að skilja.

Öll önnur vandamál urðu svo léttvæg þegar hann sagði mér frá þessu, það skiptir engu máli lengur hvað leigan er há. Tilhugsunin um að vinur manns og einhver sem manni þykir vænt um lendi í svona löguðu kemur manni til að forgangsraða aðeins betur.

Eins og Christian Lindberg sagði og ég vitna svo oft í. "Það skiptir ekki máli þótt maður sé hljómsveitarstjóri eða mesti virtúós í heiminum, maður verður að eiga vini. " Vinir og fjölskylda manns eiga að skipta mann mestu máli.

Ari