Draumur

Ég get nú ekki annað en vottað afa mínum samúð mína með nýjustu fregnir úr fótboltaheiminum. AC Milan valtaði yfir Manchester United á San Siro á Ítalíu í kvöld. 3-0.

Stemningin á barnum var ólýsanleg. Klappað í hvert skipti sem Seedorf fékk boltann og púað í hvert skipti sem Ronaldo fékk boltann.

Dagurinn í dag varð samt ekki eins góður og ég hafði vonað. Ég er með einhver sárindi á efri vörinni sem valda þvílíkum sársauka þegar ég spila að ég gafst upp eftir 2 klst. Æfði ég mig af þeim sökum bara meira á píanóið. Bach prelúdíur.


Ég hitti á Suzanne í skólanum í dag. Hef ekki séð hana í rúman hálfan mánuð. Hún virtist aðeins of glöð með að sjá mig. Reyndar verður að geta þess að það síðasta sem ég heyrði frá henni var: Hi, I got in. XXX Love, Loes.

Tveimur sekúndum síðar fékk ég svo hljóðandi sms: Sorry, that was Suzanne. xx, Loes.

Ætli það sé eitthvað samsæri í gangi?

Ég horfði á síðastliðinn Spaugstofuþátt á netinu. Síðasti þáttur þeirra í vetur. Tileinkaður söng var þessi þáttur. Ég þurfti að halda fyrir vit mín til að vekja ekki alla í húsinu. Þvílíkt gat ég hlegið yfir textunum þeirra.

Ég sprakk nú þegar þeir sýndu aftur skopstælingu sína á þjóðsöngnum. Persónulega finnst mér allt í lagi að hafa gaman að hlutunum og fátt er of ósmekklegt fyrir mig. Ég virði samt þá sem finnst það siðlaust að breyta þjóðsöngnum.

Mér finnst fólk reyndar almennt mega slaka aðeins á. Eða kannski á það bara við í Hollandi. Það vill svo oft til að um leið og einhver gerir grín að einhverju þá eru nær samstundis komnir upp einhverjar siðalöggur sem eyðileggja gamanið.

Siðalöggur hafa alltaf verið partur af þjóðfélaginu. Einhver hluti fólks sem telur sig vita hvað er rétt og hvað ekki. Of oft hefur það hent að smekkur ákveðins fólks hefur orðið ofan á. Maður þarf ekki annað en að líta á klæðaburð fólks.

Ég er alltaf jafn hrifinn af aðlögunarhæfni manna. Mig skortir þessa aðlögunarhæfni í mörgum málum og er stoltur af því. Ég lít samt upp til þeirra sem geta fallið inní hvaða hóp sem er. En ég segi auðvitað að ég líti niður á þá. En það er bara öfund. ;)

Ég væri til í að geta klætt mig í þau föt sem fólk vill að ég klæði mig í. En ég er algjörlega ófær um það. Ég klæði mig í þau föt sem ég vil fara í. Ég segi líka það sem ég hugsa, ekki endilga það sem öðrum finnst að ég ætti að hugsa. Það er minn persónulegi stíll. Ég er á minni eigin bylgjulengd og fáir hafa þau viðtæki sem ná þessari tíðni. Það er hvorki gott né slæmt, það er bara þannig.

Ég get ekki dansað. Þó að Liv Tyler, sem mér finnst vera kynþokkafyllsta kona í heiminum, byði mér upp í dans þá myndi ég neita. Ég fæ ekkert út úr því að dansa. Ég fæ heldur ekkert út úr því að horfa á aðra dansa. Þess vegna reyni ég að forðast dansleiki og böll.

Fyrrverandi kærasta mín hafði gaman að þvi að dansa. Henni fannst samt í lagi að ég dansaði ekki. Sagði hún allavega. Auðvitað vildi ég ekkert frekar en að geta dansað við hana en ég bara gat það ekki. Ég get ekki breytt mér til að þóknast öðrum.

Og það pirrar mömmu ;)

En ég er vanur því.

Ég hef trú á því að allir hafi einhvern tímann gengið í stigagangi með svona ljósabúnaði sem slekkur á sjálfum sér. Þið hafið kannski lent í því að kveikja ljósið, ganga upp og þegar þið eruð að taka upp lyklana til að opna, þá slokknar ljósið. Í þeirri stöðu annað hvort reynir maður að opna dyrnar í myrkrinu eða ganga til baka og kveikja ljósið. Það síðasta sem maður myndi gera væri að kvarta yfir því að það slokknaði á ljósinu. Maður getur ekki svekkt sig yfir því sem maður hefur enga stjórn á. Það er reyndar lygi, maður getur það vel. Samanber þegar Liverpool tapar. En það sem ég á við er að maður græðir ekkert á því.

Ég er, held ég, löngu hættur að pirra mig á því sem aðrir gera. Ef svo fer að ég verði pirraður á einhverju þá bendi ég brotamanninum kurteisislega á það. En það gerist sjaldan.

Ég get samt ekki að því gert að ég verð rosalega pirraður útí þá sem verða pirraðir yfir því sem aðrir gera eða gera ekki. Eingöngu foreldrar mega leyfa sér að verða pirraðir út í það ef börnin þeirra fara ekki út með ruslið þegar þeim er sagt að gera það. Það er í verkahring foreldra. Í flestum öðrum efnum þarf að miðla málum.

Sögukennari sem ég hafði í MH hafði það á orði að hjónaband væri ekkert annað en löng valdabarátta. Ég hef nú bara átt í samböndum. Ekki haft þor til að gifta mig enn. En ég veit nákvæmlega um hvað hann var að tala. Enginn er fullkominn og þeir sem sjá best hvað maður er ófullkominn eru þeir sem þekkja mann best.

Nú hef ég ekki glóru hvað ég er að reyna að setja fram þannig að ég held að ég hætti áður en ég tala af mér. Ekki í fyrsta sinn ;)

Tími til að greina eitthvað ;)