Síðasti dagurinn

Nú er síðasti dagurinn minn runninn upp á þessu landi í bili. Í fyrramálið flýgur vél með mig innanborðs á Skiphól í Amsterdam. Það er alltaf gott að komast heim, þó að ég hefði að sjálfsögðu viljað getað gert eitthvað meira hérna.

Í gærkvöldi fór ég í bíó með foreldrum mínum. Myndin Fracture með Anthony Hopkins varð fyrir valinu og ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Ansi góður sálfræðitryllir og vel þess virði að sjá hana.

Í kvöld hitti ég svo Grím. Hann er nýkominn frá New York og er á leiðinni til Hollands fljótlega í inntökupróf. Það væri nú gaman ef hann kæmist inn í Amsterdam. Hann fer þá í hóp með öðrum merkum klarinettuleikurum sem hafa numið í Hollandi. Guðni Franz og Rúnar koma fyrstir upp í hugann.

Það er mjög gaman að tveimur dögum eftir að ég kem út þá kemur pabbi í heimsókn. Sú heimsókn var náttúrulega löngu ákveðin og ekkert verið að hætta við hana þó að ég hafi skotist heim í millitíðinni. Við komumst að því að Roland Pöntinen of Martin Fröst verða með tónleika í Concertgebouw á meðan hann er hjá mér og væri það magnað að geta komist á tónleika með þeim virtúósum.

Þann 7. júní verða svo tvöfaldir útskriftartónleikar úr bekknum mínum. Rolf og André útskrifast báðir með Bachelor gráðu þann dag á bassabásúnu. Þá verður partý. Ég átti nú að spila með þeim báðum á tónleikum þeirra en varð að draga mig úr hópnum. Ef ég man rétt ætlar André að vera með boð á Solo eftir tónleikana sína, fínt matarboð með nóg af víni og góðum mat. Hlakka til.

Nú er best að gera eitthvað uppbyggjandi,