Klukkan gengur

Nú er farið að styttast í það að ég geti hringt í tannlækninn og staðfest komu mína. Tími hjá Ivan klukkan 9 sem mun væntanlega fara í að skýra fyrir honum stöðuna sem ég er í. Undirleikstími hjá Elizabeth mun að öllum líkindum lenda undir fallöxinni.

Ég er dottinn ofan í þvílíka bók. Dansað við engil eftir Ake Edwardson. Ég las hana í 4 klst án þess að leiðast eitt augnablik. Reyndi þá að sofna en það tókst ekki þrátt fyrir blóðflæði fyllt af verkjatöflum.

Síðasta klukkutímann er ég búinn að skoða netið í tengslum við greiningar á tónlist. Enn sem komið er virðist vera að vígi greiningarinnar sé í bókum. Ekki mikið á netinu. En það eru góðar lýsingar á wikipedia. Sérstaklega var gaman að sjá eina tilvitnun frá Boulez,


Pierre Boulez, who says in his analysis of the Rite of Spring (1966: 142), "must I repeat here that I have not pretended to discover a creative process, but concern myself with the result, whose only tangibles are mathematical relationships? If I have been able to find all these structural characteristics, it is because they are there, and I don't care whether they were put there consciously or unconsciously, or with what degree of acuteness they informed [the composer's] understanding of [his or her] conception; I care very little for all such interaction between the work and 'genius.'"

Hann rennir dáldið styrkum stoðum undir þá kenningu mína að "af hverju?" spurningar séu þær fáránlegustu sem um getur.

Ég hringdi á miðvikudag í tannlækni og vildi fá tíma og sagði að ég hefði verið með verk í endajaxlinum síðan á föstudag. Fyrsta spurningin sem ég fékk var: "Af hverju hringdiru ekki fyrr?" Hvaða andskotans máli skiptir það af hverju ég hringdi ekki fyrr, það breytir því ekkert að ég hringdi ekki fyrr en ég hringdi. Ég þurfti nú dáldið að halda aftur af mér í því samtali.

Eitt þekktasta básúnuverk sögunnar er Sequensa fyrir básúnu eftir Luciano Berio. Þar þarf básúnuleikarinn að hafa marga tæknina á takteinum og svo þarf hann að segja eitt orð. Why? Og auðvitað er ekkert svar.

Berio var oft spurður að því af hverju hann semdi tónlist sína eins og hann gerði. Hann var kurteis maður og gaf nú iðulega svar en það svar var það sem manni var kennt að væri ekki svar: af því bara.

Hann svaraði lélegri spurningu með lélegu svari.

Ég á í dag mjög erfitt með að skilja þörf fólks til að vita orsök einhvers.

Fyrir mér eru einungis þrjár spurningar sem ættu að vera leyfðar.

1. Hvað?

2. Hvenær?

3. Hvernig?

Dæmi.

Það varð húsbruni klukkan hálf-fimm aðfaranótt laugardags. Kona hefur játað að hafa kveikt í.

Nú myndi þorri mannkyns spyrja: Af hverju kveikti konan í?

Það skiptir ekki máli, það sem skipti máli er að hún gerði það.

Hvað hefur maður ekki séð margar bandarískar lögfræðingamyndir þar sem morðingi er sakfelldur vegna þess að hann sagði nógu sorglega sögu þegar hann var spurður þessarar alræmdu af hverju spurningar.

Breytti það því sem hann gerði? Nei. Hann er jafn sekur og áður.

Og nú er ég orðinn dáldið pirraður þegar mér verður hugsað til fleiri dæma en ég ætla að hætta áður en alheimur verður pirraður á mér.

Þakka þeim sem lásu,