Biðin endalausa

Dagurinn í dag einkenndist af mikilli bið.

Snemma morguns fór ég niður í skóla til að tala við Ivan. Hann sagði mér að taka ákvörðun útfrá því hvað væri best fyrir heilsuna. Ekkert mál yrði að fresta prófinu sem ætti að fara fram 30. maí.

Ég var kominn heim í símann fyrir 10 til að reyna að fá tíma hjá tannlækni. Ég þurfti að bíða í 20 mínútur eftir því að komast að hjá neyðarþjónustunni. En biðin borgaði sig og ég fékk tíma klukkan 14:40.

Tannlæknastofan sem ég fór á var í austur-Amsterdam. Tæpur hálftími með sporvagni. Mér tókst að villast aðeins þegar ég fór út af stoppistöðinni. Gekk í kolvitlausa átt en hjálpsamur pakistani vísaði mér í rétta átt.

Það kom mér skemmtilega á óvart að stofan var beint á móti heimili André. Það vissi ég ekki, það hefði nú ekki flýtt fyrir því að finna þetta samt. Eina skiptið sem ég hef komið heim til André var um miðja nótt, í febrúar.

Hjá tannlækninum tók á móti mér klukkustundarbið þar sem ég eyddi tímanum í að velta vöngum yfir því hvort að þetta væri ekki örugglega í fyrsta skiptið sem ég mætti á læknastofu þar sem enginn hvítur vann. Mér fannst dáldið óþægilegt hvað aðstoðarkonurnar voru ungar en það gladdi samt augað, því verður ekki neitað.

Eftir klukkustundarbið var komið að mér. Ég gekk inná stofuna og settist í stólinn og sagði hvað amaði að mér. Tannlæknirinn þuklaði eitthvað á kjálkanum mínum og bað mig um að opna munninn. Síðan sagði hann mér að það væri ekki minnsti möguleiki á að gera eitthvað í þessu vandamáli mínu í dag. Sýkingin væri allt of mikil. Fyrst yrði ég að ráða niðurlögum sýkingarinnar með lyfjagjöf og síðan að redda mér aðgerð. Ég yfirgaf læknastofuna með fangið klyfjað af lyfseðlum og vísunum til skurðlæknis.

Þá lá leiðin í apótekið og í takt við fyrri afrek dagsins þá beið mín bið. Það voru 6 manns að bíða eftir afgreiðslu og það tók mig rúman hálftíma að fá það sem ég þurfti. Hollendingar eru nú töluvert þolinmóðari en Íslendingar. Ég hefði nú gefist upp í Lyfju eftir 10 mínútur en batnandi manni er best að lifa.

Nú er stríðið við sýkinguna hafið og ætla ég að bera sigur úr býtum. Eftir viku í vörn er kominn tími til að slá til sóknar.

Þetta mál mitt hefur haft þær afleiðingar að ég hef þurft að koma mér úr fjórum giggum sem ég var búinn að lofa mér í. Öll innan skólans þannig að ég verð ekki fyrir tekjutapi en slæmt samt. Og nú hef ég enga afsökun fyrir að æfa mig ekki á píanóið. Prófverkefnin eru ákveðin og nú þarf ég bara að æfa þetta.

Það var ótrúlegur léttir að finna hve samúðarfullir allir kennararnir voru. Allir hafa verið skilningsríkir og gefið í skyn að fyrir öllu sé að ná sér og taka sér tíma til þess. Persónulega hefði ég viljað fara til Íslands í aðgerðina en því verður ekki viðkomið. Ég get ekki spilað á básúnuna en ég get sinnt hinum skyldum mínum. Sem betur fer.

Úff, ég var að sjá að í fúkkalyfjunum er slatti af örvandi efnum líka. Og ég sem ætlaði að reyna að sofa vel.

Jæja,

Svona er lífið