Sagan af Ara klaufa

Nú hef ég endanlega gengið fram af André.

Á fimmtudagskvöldið eftir góða æfingatörn saman lá leiðin á Lusthof. Hittum þar fyrir Suzanne og Lauru sem sátu þar með 2 stelpum. Karien sem spilar á fiðlu og er í undirbúningsdeildinni í skólanum mínum og Giulia, vinkona hennar sem var að heimsækja hana frá ítalíu.

Ég sagði við André að í hvert skipti sem ég gerði eitthvað sem passaði ekki þegar talað væri við stelpu þá ætti hann að byrsta sig við mig.

Eigum við bara ekki að segja að hann fékk mörg tækifæri til að byrsta sig við mig.

En það merkilega við þessar aðfarir mínar var það að Giulia virtist líka betur og betur við mig í hvert skipti sem ég gerði eitthvað sem mátti ekki.

Svo ég nefni kannski 2 verstu dæmin, að mati André.

Af einhverjum ástæðum byrjuðum ég og André að tala um leyniblettinn á honum. Hann hafði sagt mér frá honum á einhverri fyrri barferð. Svo er mál með vexti að ef maður togar hæfilega fast í eyrnasneplana á André þá kemur yfir hann þvílíkur sælusvipur. Við vorum eitthvað að tala um það og ég minntist þá á það að ég hefði ekki fundið minn leyniblett. Svo snéri ég mér að Giuliu og spurði: Ert þú með leyniblett?

Ég sá á André að hann vildi helst lemja mig fast í öxlina en stelpan hafði bara gaman að þessum íslenska furðufugli.

Stelpan átti svo næsta leik.

Hún hafði það á orði að tónlistarnemar væru góðir nuddarar. Hún bað mig um að nudda á sér axlirnar, því að ég var æstur í að afsanna þessa kenningu hennar. En klaufagangur minn á sér engin takmörk. Þetta var besta nudd sem hún hafði fengið og henni fannst hún vera sem ný manneskja. André greip á agnið og sagði. Já, ég get séð það. Þú ert með ljóst hár núna. Og ég bætti við: Og með rosalega stór brjóst.

Þá gerðust 2 hlutir sem munu fylgja mér lengi. André stóð upp og nær öskraði á mig dönskum blótsyrðum en stelpan lyppaðist í gólfið af hlátri.

Restina af kvöldinu fór mjög vel á með okkur tveimur og þurfti ég að nudda hana tvisvar í viðbót og hún nuddaði mig einu sinni. Og í lok kvöldsins heimtaði hún að láta mig hafa símanúmerið sitt.

En Adam var ekki lengi í paradís.

Það var minningardagur í gær vegna fórnarlamba síðari heimstyrjaldarinnar. Brass grúppa á vegum skólans spilaði á einni minningarathöfn í múslimahverfi Amsterdam. 4 af okkur hjóluðu þangað af því að einhver hefði sagt að það tæki svona 10 mínútur til korters. Það tók 45 mínútur.

Athöfnin var samt mjög falleg þrátt fyrir mikið rok og kaldar hendur af þeim sökum.

Bakaleiðin var álíka löng og þar varð ég fyrir óhappi.

Þannig var að við vorum hjólandi á hjólastíg einum á ansi miklum hraða. Við vorum hlægjandi vegna einhvers brandara sem Jorge hafði sagt. Allt í einu fann ég að eitthvað togaði í mig. Og næsta sekúnda var ein sú lengsta sem ég hef upplifað.

Það sem gerðist var að annað haldið á básúnutöskunni minni flæktist í hjóli sem var læst upp við staur meðfram stígnum. Ég var fórnarlamb aðdráttaraflsins. Básúnutaskan hélt mér eftir á meðan hjólið hjólaði áfram. Ég þeyttist aftur fyrir mig og lenti á mjóbakinu. Síðan man ég voða lítið. Fékk ansi mikið sjokk.

En ég held ég sé í lagi. Bara dálítið bólgin á vinstri handlegg og á mjóbakinu. Það kemur kannski síðar í ljós hvort ég þurfi að kíkja til læknis.

Ég er reyndar með ansi mikinn verk í bakinu en ég held að það sé ekkert alvarlegt.

En nú ætla ég að hringja í André.

:)