Miðnætur skokk

Eftir notalegheit dagsins uppfylltist ég löngun til að hreyfa mig. Datt í hug að fara út að skokka. Með iPodinn að vopni skokkaði ég stuttan hring og hlustaði á ófullgerðu sinfóníuna. Í fyrsta skipti sem ég skokka með tónlist og það var frekar ánægjulegt að finna hvað hreyfingar mínar voru í takt við tónlistina. Ég meira segja stoppaði í generalpásunum. Stórfurðulegt.

Þetta var reyndar ánægjulegt skokk. Í fyrsta skipti sem ég ofreyni mér ekki og þar af leiðandi endorfínið í hámarki. Ég reyni að skokka mér til ánægju, hvort ég komist allan hringinn í einu skokki er aukaatriði.

Eftir skokkið fór ég svo í kalda sturtu til að hafa góð áhrif á hjartað. Ég er ótrúleg kuldaskræfa þannig að þetta var stórt skref fyrir mig. Veit samt ekki hvort ég væri til í að fara í skagameðferðina, klakabað uppað hálsi í 2 mínútur. Það myndi nú samt hafa góð áhrif á viljastyrkinn.

Á ensku er til orðatæki sem er "No pain, no gain." Það meikar dáldinn sens en ég held að í þessu tilviki sé ekki átt við líkamlegan sársauka og ekki heldur andlegan. Ég vil halda því fram að það sé átt við þær fórnir sem maður þarf að færa til að komast áfram í lífinu. Ekki alltaf fylgja því sem er þægilegt fyrir mann. Allir hafa þurft að færa fórnir ef þeir hafa viljað afreka eitthvað.

Oft hefur maður líka neitað sér um eitthvað af þeirri trú að það myndi hafa neikvæð áhrif á það sem maður ætlar sér. Hérna vil ég staldra aðeins við og íhuga málið. Ég hef nú gerst sekur um þetta en þetta er partur af sjálfum mér sem ég vil breyta. Málið er nefnilega að maður veit ekki nema að maður reyni fyrir sér.

Ég var fyrst algerlega andsnúinn því að læra á píanó, ég vildi bara spila á mína básúnu. Eins gott að pabbi minn ýtti mér útí þetta. Nú horfi ég nefnilega uppá krakka útum allt á mínu reiki sem enn hugsa eins og ég gerði í áttunda bekk. Vilja ekki einu sinni íhuga það að læra á píanó.

Nú er ég í píanónámi mínu að kljást við Mozart sónötu. Ég myndi aldrei nokkurn tímann spila Mozart sónötu í mínu básúnunámi og vil ekki fyrir nokkurn mun verða af því tækifæri. Maður bætir við sig nýrri mállýsku í þessu tungumáli tónlistarinnar.

Nú myndi pabbi nú segja við mig að ég þyrfti að yfirfæra þetta viðhorf mitt yfir á tungumál almennt. Ég er svo sem sammála honum og ég hef nú sett mér það viðmið að ég mun læra hollensku ef ég mun eignast hollenska kærustu, annars mun ég bara pikka upp málið smám saman. Enn sem komið er finnst mér ekki nógu heillandi að læra málið bara til að geta talað það. Ef ég myndi tala hollensku þá myndi ég líka missa af þeirri unun að sjá Ivan berjast við að finna réttu orðin á ensku. Það er of stór fórn fyrir mig eins og er.

Það er nú ekki hægt að fórna hverju sem er.