Eftir stuttan svefn í nótt þá var ég eins og gefur að skilja orðinn dáldið þreyttur um kvöldið. Ég hélt mér samt vakandi eins lengi og mögulegt var. Rétt áður en ég lognaðist útaf sá ég að klukkan var 21:57. Klukkutíma síðar dreymdi mig draum þar sem ég var að troða mig út af rifsberjahlaupi, það stóð í mér og ég hrækti hlaupinu út úr mér, fékk smá sjokk og glaðvaknaði og lakið umlukið munnvatni.
Ég reyndi að sofna aftur en það gekk ekki þannig að hér er ég, niðurlægður af rifsberjahlaupi.
Ég held að það séu miklar líkur á að melatónín magn í líkama mínum sé ekki nægt, hlýtur eiginlega að vera bara í bullandi mínus. Ég verð semsagt að sætta mig við það að ég þreytist ekki við það að sólin sest og ég vakna ekki þegar sólin fer á loft. Þetta er svo sem vel viðráðanlegt en ansi lýjandi til lengdar að fá sjaldan að sofa út, í þeirri merkingu orðsins að sofa eins og maður þarf (vakna að sjálfsáðum en ekki með hjálp vekjaraklukku.)
Ég er með spurningu. Getur verið að stóraukin hreyfing mín sé að valda þessu? Framleiðir líkaminn það mikil endorfín og adrenalín að ég kemst upp með að sofa aðeins nokkra klukkutíma á sólahring?
Það hefur verið talið að fólk með óvenjumikla heilastarfsemi þurfi að sofa minna, ég er ekki að segja að ég sé í þeirra hópi, en gengur og gerist. Oft eru það afreksmenn í tónlist og vísindum. Daniel Barenboim sefur í mesta lagi 3 klst á nóttu þó verið geti að hann laumi inn hálftíma við og við inn í daginn.
Bjössi frændi minn skrifaði einhvern tímann grein í skólablað MR um svefnfasa og hvernig hægt væri að sofa minna en fá meira út úr svefninum. Ef mig minnir rétt til þá var það eitthvað um 3 klst á nóttu og svo leggja sig tvisvar í 90 mínútur yfir daginn. Ég væri til í að lesa mér nánar um þess konar svefnútdeilingu. Ef einhverjir vita um rit um það efni er þeim velkomið að benda mér á það.
Í morgun þegar ég vaknaði þá var mjög erfitt fyrir mig að vakna. Vekjaraklukkan hringdi á kolröngum tíma. Ég sofnaði meira að segja aftur og svaf í auka 45 mínútur en hrökk svo upp við þá tilhugsun að ég væri að verða of seinn. Ég varð ekki of seinn en ekki mátti blundurinn verða mikið lengri. Ég hef greinilega vaknað í kolröngum svefnfasa í morgun enda dottaði ég smá á tónleikunum sem ég fór á klukkan 11 í dag. Eftir tónleikana var ég svo að æfa mig í 4 klst með fulla orku og kom sjálfum mér á óvart hvað athyglin var góð. En þegar skólinn lokaði og aðgerðarleysið kom í stað vinnunnar var ég sígeispandi og barðist við að halda mér vakandi. Eftir á að hyggja þá hefði ég kannski bara átt að leggja mig klukkan 5 í hálftíma og vera svo orðinn þreyttur um miðnætti. Í stað þess sleppti ég blundnum sem ég hefði átt að taka og í stað þess færðist hann bara yfir á nætursvefninn sem ég ætlaði mér. Ég gekk gegn því náttúrulögmáli sem ég hef einsett mér að fylgja eftir, ekki berjast gegn líkamanum. Og sýp nú seyðið af því.
Johan var að segja mér í dag frá svefnvandamálum sínum. Þau lýsa sér svo að hann er alltaf þreyttur þegar hann vaknar, þó hann hafi sofið í 9 tíma eða meira. Þetta hefur haft þau áhrif á hann að hann er orðinn mjög úrillur og missir þolinmæðina við fyrstu hindrun, ekki gott þegar maður er að æfa sig. Ég spurði hann hvort hann hefði prófað að vakna án hjálpar vekjaraklukku nýlega. Það sagðist hann ekki hafa gert, ég bað hann um að prófa þann kost. Á einhverjum degi þegar ekkert kallaði á að hann þyrfti að vakna á skikkanlegum tíma. Ég hef tekið eftir því að þegar ég vakna af sjálfsdáðum þá er ég úthvíldur, búinn að fá nægan svefn. Það er mjög sjaldgæft í mínu tilviki að vekjaraklukka hitti á þann punkt. Ef það skeikar korteri þá er dagurinn ónýtur, þó að langur hjólatúr lagi nú mest allt ;)
Þið fyrirgefið mér vonandi en mér finnst voða gaman að velta mér uppúr svona hlutum. Það er svo leiðinlegt að líða illa að óþörfu, ekki neita sér um svefn nema það sé nauðsynlegt en aftur á móti hvað er meira nauðsynlegt en svefn!
Saksóknari hefur lokið máli sínu
No comments:
Post a Comment