Antwerpen

Vaknaði eldsnemma í morgun til að ná lestinni. Fór að sofa að vanda mjög seint en náði rúmum klukkutíma í svefn þannig að þetta blessaðist allt. Lestaferðin gekk stórslysalaust fyrir sig.

Ég var kominn dáldið tímanlega á tónleikastaðinn og náði að hlusta á megnið af Brahms 4 áður en tónleikarnir byrjuðu. Þegar ég var í lok annars kafla var ég truflaður. Bram frá Corfu var mættur á svæðið. Við spjölluðum dáldið saman fyrir konsertinn.

Þá byrjaði konsertinn. Fyrsta verkið var sonatina númer 2 eftir Richard Strauss fyrir tréblásara og horn. Ansi langt verk en mjög gott. Hver einasti spilari þurfti að taka á stóra sínum en allt var undir öruggri og inspíreraðri stjórn Lindbergs.

Næst var komið að Lindberg að taka upp básúnuna í Condor Canyon, fyrir básúnu og brass-kvintett. Hann spilaði það svo sem vel en það var svo mikil synd að kvintettinn var bara alls ekki á sama leveli. Verkið þarf að vera mjög vel spilað til að njóta sín til fullnustu en það verður að geta þess að það er virtúósískt í öllum pörtum og kannski ekki hægt að gera kröfur um að venjulegir hljómsveitaspilarar ráði við svona verk án mikillar æfingar.

Þriðja verkið var Sinfónía fyrir blásturshljóðfæri eftir Igor Stravinsky. Lipur túlkun en lítið annað hægt að segja.

Í lok tónleikanna var komið að hápunktinum. Nýtt verk Christian Lindberg, Brainrubbish. Verkið er sett saman úr sketchum fyrir Chick´a´Bone Checkout sem voru ónotaðir. Eins og öll verk Lindbergs var verkið framúrskarandi orkestrerað og með grípandi mótívum og að sjálfsögðu uppfullt af kímnigáfu. Ekki kom á óvart að áhorfendur risu úr sætum eftir þetta magnaða verk. Ég var dáldið fúll yfir því að ég náði ekki að vera fyrstur til að standa upp, var enn að melta verkið þegar ég tók eftir því að það var búið. Kynngimögnun í hæsta gæðaflokki.

Eftir tónleikana fórum ég og Christian á ítalskan veitingastað og snæddum pizzu og áttum gott spjall um allt milli himinns og jarðar en helst um það að vera jákvæður. Við skiptumst líka á að hneykslast yfir framkomu ýmissa einstaklinga. Til dæmis var Slokar niðurnegldur af okkur.

Í lestinni á leiðinni heim stoppaði ekki iPodinn hjá mér. Hlustaði á Schubert 9 og 3 og smá af hetjusinfóníu Beethoven. Var kominn með hellur fyrir eyrun þegar ég komst loksins heim.

Nú held ég verði að leggja mig í svona hálftíma.