Upplýsingamagn

Dagurinn í dag var ansi yfirþyrmandi hvað básúnuleik varðar. Fór í undirleikstíma, tíma með Perry og í Low Brass tímanum.

Fyrst var undirleikstíminn með Elizabeth. Sú manneskja er svo gersamlega sneydd húmor að mér liggur stundum við að kasta upp. Kannski of stór orð að segja að hún sé gersneydd af húmor en hún hefur allavega ekki neina breidd í húmornum. Tíminn gekk svo sem ágætlega en ef það kæmi oftar bros á andlitið hennar þá væri það nú ansi skemmtilegt. Meira að segja þegar maður gerir mjög góða hluti þá er ekki vottur af brosvipru.

Næst var tími með Perry. Það var mjög góður tími og náði ég að taka allmiklum framförum og við töluðum líka slatta um hugarfar og gagnlegar æfingavenjur. Er allavega mjög sáttur með tímann.

Loks var svo Low Brass tíminn. Við eyddum fyrsta klukkutímanum í að spila teygjuæfingar af mismunandi stærðum og gerðum. Seinni klukkutíminn fór svo í sólóspilamennskur með Elizabeth. Ég, Daan og Kenneth spiluðum í öfugri röð. Það var líka mjög lærdómsríkt og gaman að fá tækifæri til að spila fyrir fólk.

Eftir tímann var ég með smá hita og þar sem ég var líka með höfuðið fullt af upplýsingum þá ákvað ég bara að segja þetta gott og fara heim. Ég og Grímur pöntuðum okkur svo pizzu og horfðum á Comedy Central. That 70´s Show, Family Guy, South Park og Frasier.

Það hefur varla farið fram hjá neinum að Englendingar komust ekki áfram í EM sem verður á næsta ári. Ég hef haldið því fram undanfarin ár að enska landsliðið sé það ofmetnasta í Evrópu. Vegna góðrar frammistöðu enskra félagsliða í Evrópu og laglegrar markaðsetningar er látið eins og Enska landsliðið sé eitt það besta í heiminum. Vissulega eru hæfileikaríkir leikmenn sem bera treyjuna fyrir England en dýptin er engin. Með fullri virðingu fyrir Sol Campel þá er það ekki réttlætanlegt að hann sé í landsliði sem á að vera í þeim klassa sem margir vilja meina að liðið sé í. Að Scott Carson, sem er reyndar mjög efnilegur, sé markmaður númer 1 í mikilvægasta leik Englendinga síðan 1966 er náttúrulega ansi skrýtið. Sóknarmannaskortur Englendinga er líka aðhlátursefni. Að mínu mati er Rooney eini Englendingurinn sem ætti möguleika á því að byrja inná í velflestum landsliðum í fremstu víglínu. Michel Owen hefur varla snert fótbolta í 2 ár. Peter Crouch kemst varla í liðið hjá Liverpool en samt er hann fastur maður í enska landsliðinu.

Það að ensk félagslið séu í góðri stöðu í Evrópuboltanum er engin áskorun fyrir því að enska landsliðið sé í sama hópi. Í 4 toppliðunum á Englandi eru flestir leikmennirnar ættaðir frá öðrum löndum en Englandi. Það eru enskir lykilleikmenn í öllum liðunum, nema Arsenal, en enginn sem mér finnst persónulega vera ómissandi. Ég sakna reyndar Gerrard þegar hann er fjarverandi en álíka oft þegar hann spilar þá finnst mér hann vera fyrir.

Eftir að ég var búinn að skoða helstu fótboltafréttirnar úr heiminum þá tók ég smá greiningartörn. Náði að klára greiningu á inngangnum í níunni og fyrsta stefið er klárað líka. Önnur stefjagrúppan er ansi löng og margir skemmtilegir hlutir sem gerast þar.

Það einkennir fyrsta stefið hvað rytminn er hraður en harmónían hæg. Hellingur af nótum en ekkert gerist hljómfræðilega séð. Það meikar náttúrulega mjög mikinn sens því ef hljómfræðin ferðaðist á álíka hraða þá væri ekki samræmi í neinu og útkoman yrði algjör glundroði. Líkt og ef Formúlu 1 bíll myndi fara á fulla ferð án vængjanna sem mynda sogkraftinn sem halda bílnum við jörðina, afleiðingarnar yrðu skelfilegar.

Schubert heldur því eftir sem hann gerði í ófullgerðu sinfóníunni að hafa stutta brú frá fyrsta stefi yfir í annað stef. Í ófullgerðu var brúin 2 taktar en í níunni bætti hann metið og hafði brúna hálfan takt. Fer úr C yfir í e-moll sem er náttúrulega stórmerkilegt miðað við hefðbundið sónötuform, venjan er að fara yfir í G-dúr. e-moll og G-dúr eru reyndar náskyldar tóntegundir og þess verður að geta Schubert fer í G-dúr ekki löngu síðar.

Tíminn flýgur gjörsamlega þegar ég sökkvi mér ofan í þetta verk. Dagar að klukkutímum, klukkutímar að mínútum og mínútur að sekúndum. Ég held að ég sé búinn að finna eitt af mínum flæðum sem maður verður að finna fyrir sem oftast.

En nú kallar rúmið. Þarf að fara á fætur snemma á morgun.

Tjá.