CVA Brass sunnudagur og Rotterdam þriðjudagur

Síðastliðinn sunnudag spilaði ég á tónleikum með CVA-Brass grúppunni. Ég var að leysa hann Hector af en hann er þessa dagana í Þýskalandi á túr með spænskri sinfóníuhljómsveit eftir minni bestu vitneskju.

Dagurinn byrjaði nú ekki vel. Ég missti af lestinni sem ég þurfti að ná til að komast í tæka tíð niður í skóla til að ná í hljóðfærið og hitta þá sem ég ætlaði að verða samferða til þorpsins þar sem tónleikarnir fóru fram. Ég þurfti að splæsa í leigubíl til að komast á réttum tíma.

Tónleikarnir voru í lítilli kirkju í Kromenie sem er lítið þorp eða bær í ca. 20 mínútna lestafæri frá Amsterdam. Klukkan 12:30 var 2ja klst æfing og tónleikarnir byrjuðu svo klukkan 15:00. Ég var að lesa nær allt prógrammið af blaði. Tónleikarnir gengu bara mjög vel og komst ég í gegn um þá stórslysalaust. Reyndar á slaufan mín eitthvað erfitt með að halda sér á réttum stað meðan ég spila þannig að loknu fyrsta verki þreif ég hana af mér og setti í vasann.

Ég ákvað að sleppa því að bíða í 2 klst eftir miða á Mahler 6 með LSO til að fara heim og taka til. Þegar heim var komið eldaði ég Tikka Masala kjúkling og glápti smá á sjónvarpið. Ég var gjörsamlega búinn eftir þennan mikla lestur og lagðist útaf korter yfir 9. Ég rankaði svo ekki við mig fyrr en klukkan 13:00 í dag. Hef nú ekki sofið í tæpa 16 tíma í einum rykk í mörg ár. Mér leið að sjálfsögðu æðislega eftir þennan góða svefn.

En Adam var ekki lengi í paradís. Í dag var tekin sú ákvörðun að hafa æfingu í básúnukvartettnum á morgun. Upphaflegt plan var að hafa hana klukkan 10 en svo kom í ljós að Johan og Kenneth þurfa að mæta á æfingu í Big Bandinu klukkan 9 þannig að kvartett æfingin var færð til klukkan 8. Ég þarf að ná lestinni sem fer klukkan 6:58 til að ná í tækan tíma. Ef ég á að ná því að næra mig, sturta mig og bursta í mér tennurnar þarf ég að fara á fætur klukkan 06:00.

Eins og þeir sem þekkja mig eiga að vita er það alla vega 4 klst áður en ég vil vakna að sjálfsdáðum og finna það út með mikilli gleði að ég geti sofið í 2 klst í viðbóð áður en ég þarf að fara á fætur.

Einhverjir væru þá að undra sig á því af hverju ég væri þá ekki löngu sofnaður núna. Málið er nefnilega að ég get ekki farið að sofa bara af því að ég þarf að vakna snemma morguninn eftir. Ég er einn af þeim rugludöllum sem get ekki sofið nema ég sé þreyttur.

Annars á morgun ætla ég að gera mér glaðan dag og sækja Rotterdam heim. Ætla að kíkja á vikulegan básúnumasterklass í Konservatoríunu og vonandi get ég dregið einhverja af básúnustrákunum þar til að horfa með mér á Lyon-Barcelona í Meistaradeildinni.

Það pirrar mig stundum ansi mikið hvað tónlistarnemar hérna í Amsterdam eru lítið fyrir fótbolta. Reyndar eru spænsku strákarnir fínir hvað það varðar en þeir eru ekki Barca áhangendur sem er stór galli eins og gefur að skilja.

Loksins lenda Íslendingar og Hollendingar saman í riðli. Samt dáldið synd að stórstjörnurnar þeirra er hver á fætur annarri að leggja skóna á hilluna. Seedorf líklega sá eini sem er í toppbolta, fyrir utan Van der Saar. Nistelroy er að sjálfsögðu ekki ein af stórstjörnunum. Til að geta talist til stórstjarna í hollenskum fótbolta í dag verður maður að hafa tekið þátt í gullaldarliði Ajax um miðjan 10. áratuginn eða í sigurliði EM 88.

Ég tók þá ákvörðun í dag að skrifa ritgerð þar sem ég ber saman opnunarkaflana í þekktustu sinfóníum Franz Schuberts. Sinfóníum númer 5, 8 og 9. Það er heill heimur sem skilur að þessar sinfóníur hvað varðar tóntegundir, stef og orkestrasjón. Hann gjörnýtir sér möguleika sónötuformsins og á sama tíma þróar hann tóntegundaflakk sem var óheyrt í sinfónískum bókmenntum. Svona ritgerð er þrekvirki ef á að gera hana vel og eitthvað annað er náttúrulega bara tímaeyðsla. Það þarf að spila sinfóníur Schubert oftar. Ófullgerða er eiginlega sú eina sem fær einhverja spilun að ráði. Enda ekkert rosalega erfið. Níunda og fjórða gera djöfullegar kröfur til strengjaleikaranna og 5. er ekki skrifuð fyrir næginlega stóra hljómsveit til að stærri hljómsveitirnar setji hana á prógram hjá sér. Þriðju sinfóníuna er erfitt að taka alvarlega vegna augljósar tengingar sinnar við Rossini og sem alvarleg tónsmíð hjá rómantísku tónskáldi er hún bara brandari. Ég elska þriðju sinfóníuna og er málsgreinin á undan skot á þá sem halda því fram að maður getur ekki verið alvörugefinn en samt haft ánægju af lífinu.

Ég tók upp um daginn konsert fyrir Alt básúnu eftir Telemann. Konsertinn reyndar upprunalega skrifaður fyrir óbó en músíkin er góð og gild og virkar fullkomlega fyrir alt-básúnu. Nokkur ansi hröð likk en vel spilanlegt. Síðan bara að vona að maður fái tækifæri til að spila verkið einhvern tímann.