Draumfarir

Ég sofnaði út frá bókinni áðan. Þvílíkt sem mig dreymdi. Meðal annars var ég áhugamaður um slöngurækt, þá kom kafli í lífi mínu þar sem ég kenndi fólki hvernig ætti að verjast hákörlum. Í stuttan tíma var ég tilraunadýr hvað varðar moskítóbit. Var settur inní búr með moskítóflugum og lét þær bíta mig svo að læknarnir gætu prófað einhver meðöl. Ég hélt fyrirlestur þess efnis að nauðsynlegt væri að tryggja viðheldni jökla í Ölpunum, þann fyrirlestur hélt ég á þýsku þannig að ég þurfti að geta mér til um þýðingu hans. Í lok sessionarinnar var ég svo að spjalla við Raymond um hjólaferð sem hann hafði farið í þegar vekjaraklukkan hringdi, sem ég hafði stillt til vonar og vara.

Nú er ég sturtaður, rakaður og nærður og ekkert eftir að gera nema klæðast í sómasamleg föt og leggja af stað í skólann.

En ég hef smá tíma þangað til.

Skólinn minn í Amsterdam hefur þrjár byggingar. Aðalbygginguna, Sjómannahúsið (rétt hjá lestarstöðinni) og Bachsalinn. Í gær þurfti ég að fara í tíma uppí Sjómannahúsið og lagði af stað á hjólinu. Eitthvað hef ég verið að hugsa um eitthvað annað því að áður en ég fattaði eitt né neitt þá var ég kominn að Tropen-safninu. Sem er svona 3 km austan við Sjómannahúsið. Ég hef nú aldrei ruglast svona svakalega í hjólreiðatúrum mínum um Amsterdam. Ég sá á korti að ég hafði hjólað þrefallt lengri leið en ég hefði átt að gera. Og til að bæta gráu ofan á svart þá er búið að leggja niður þennan tíma. Ég hjólaði sem sagt í og úr Sjómannahúsinu tæpa 8 km sem voru gjörsamlega tilgangslausir.

Ég fékk reyndar ágæta hreyfingu út úr þessu en ég hefði nú betur viljað verja tímanum í eitthvað nytsamlegra.

Var litið á klukkuna rétt í þessu og sé að ég þyrfti nú að leggja af stað í skólann eftir ca. hálftíma. Til þess að ég hafi þetta bara þægilegt. Ég þarf reyndar ekki að mæta fyrr en fjögur en það væri dáldið þægilegt að ná kannski smá prívat upphitun áður en tíminn byrjar.

Ég bý rétt hjá tveimur mjög stórum sporthúsum. Af þeim sökum er mikið af ræktarnördum á vappi um svæðið. Það bregst ekki að hver einasti skokkari er með iPod eða líkan spilara beintengdan við eyrun. Ég verð að játa að ég hef prófað að skokka eða hjóla með tónlist í eyrunum. Kannski er það bara ég en ég á í mesta basli með að hlusta bara á tónlistina. Ef ég er ekki að syngja með þá er ég að sveifla höndunum í takt og það síðarnefnda truflar mjög rytmann í skokkinu eða jafnvel verra á hjólinu. Ég á svo erfitt með að skilja að fólk geti notað tónlist á þennan hátt, sem uppfyllingu eða veggfóður.

Og á sama hátt skil ég ekki hvernig fólk leyfir sér að spila tónlist á stöðum þar sem fólk vill nú helst bara spjalla saman.

Ég fór á einn bar um daginn sem var algjörlega án tónlistar. Í staðinn voru náttúruhljóð spiluð af diski. Þetta virkaði stórkostlega. Enginn þurfti að öskra, enginn varð pirraður. Hvað er að brjótast um í huganum á fólki þegar það ákveður að spila tónlist á börum?

Nú er ég að tala um bari. Bar er ekki skemmtistaður en það er skuggalega mikið af börum sem reyna að vera skemmtistaðir líka. Eitthvað sem er ansi undarleg hegðun og eitthvað sem mér finnst einskorðast dáldið við Ísland.

En nú þarf ég að hætta vegna tímaskorts en verið svo væn að velta þessu fyrir ykkur. Ykkur er frjálst að vera sammála eða ósammála eins og ykkur er frjálst að lika vel við eða líka ekki vel við allt sem verður á vegi ykkar í lífinu.