Messissimo

Messi sýndi enn og aftur snilli sína þegar hann skoraði 2 mörk í sigri Barcelona á Sevilla í kvöld. Barcelona sem voru án Ronaldinho stjórnuðu gangi leiksins frá upphafi en gekk erfiðlega að komast í góð færi. Iniesta byrjaði inná í stað Ronaldinho sem var meiddur og stóð hann sig ágætlega í þeirri stöðu en maður sá að liðið saknaði brasilíska áhrifavaldsins. Jafnvel í lægð er hann svo hættulegur.

Undir lok síðari hálfleiks opnuðust hins vegar flóðgáttirnar þegar Henry komst einn innfyrir og lagði boltann fram hjá markmanninum en honum til mikillar óánægju, og minnar líka, hafnaði boltinn í stönginni. Aðeins örfáum mínútum síðar átti Henry sendingu á Messi sem tók frábærlega við boltanum og nelgdi honum í netið. Ekki leið langur tími þar til Börsungar fengur horn og í hornspyrnunni var brotið á ungstirninu Giovanni og kláraði Messi leikinn með fallegu skoti úr vístaspyrnunni sem dæmd var. Kanoute minnkaði svo muninn fyrir Sevilla í uppbótartíma, mikil rangstöðulykt af markinu, en það var of seint. Barcelona landaði mikilvægum sigri sem kom á besta tíma og góð leið til að halda upp á 50 ára afmæli Camp Nou, heimavöll Barcelona. Eiður Smári var á bekknum en kom ekki við sögu. Innáskiptingar voru: Giovanni fyrir Xavi, Oleguer fyrir Toure og Bojan fyrir Messi.

Ég ætlaði nú að vera löngu sofnaður, en þegar ég var búinn að liggja í rúminu í rúman klukkutíma með opin augun þá gafst ég upp.

Hef verið að endurnýja kynni mín við Not the Nine O´Clock news, stórskemmtilegir þættir. Eitthvað sem gefur lífinu gildi.

Á morgun eru tónleikar með Mahler 5, þeir byrja klukkan 11. Verður í fyrsta skipti sem ég fer á tónleika á þeim tíma. Á efniskránni er bara 5. sinfónía Gustav Mahlers. Eins og alþjóð ætti að vita en veit því miður ekki þá inniheldur sú sinfónía eina fegurstu ástarjátningu mannkynssögunnar. Ég fór í gegnum alla þá sögu í bloggi fyrir ekki svo löngu síðan.

Í gær var fyrsti tíminn í kennslufræði fyrir Brass. Raymond sá um kennsluna. Hann var bara eins og hann er venjulega, allur í að opna augu nemendanna fyrir tónlist og skemmtanagildi tónlistarinnar. Hann glamraði á píanó og söng allan tímann. Það var hálf vandræðalegt að sjá hvað hinir krakkarnir voru vandræðalegir.

Þetta finnst mér vera akkilesarhæll klassískrar tónlistarkennslu. Það er verið að framleiða frábæra spilara sem kunna ekki að spila nein lög, bara hljómsveitastaði og sólókonserta. Oft lítur þetta fólk niður á annars konar tónlist, tónlist sem er ekki lærð. Hvað sem það nú þýðir. Nú verð ég að játa að ég taldist til þess hóps sem ég í dag fyrirlít, en þá var ég ungur og vitlaus. Það er því miður til fólk sem er orðið gamalt, en er enn vitlaust.

Það virðist vera sá vani þegar kennt er á hljóðfæri að það er notast við bækur með einhverjum tækni æfingum. Auðvitað lög inná milli en þá á nemandinn auðvitað að styðjast við nóturnar. Þannig er því ekki háttað í Suzuki kennslu þar sem tónlist er bara kennt sem hvert annað tungumál. Það er frábært en hefur sína annmarka að sjálfsögðu, eins og allt. Það sem ég á við er að flestir læra að spila á hljóðfæri í gegnum augun og í gegnum puttana. Píanóleikarar eru oft með hundléleg eyru af því að svo lengi sem þeir ýta á rétta nótu þá hljómar rétta nótan. Fólk spilar þá eftir tilfinningu í stað þess að spila eftir hljóðinu sem kemur. Þessi píanókenning á við reyndar á öll hljóðfæri. Það er alltaf hægt að spila eftir því hvernig tilfinningin er í líkamanum. Maður getur sett munnstöðuna í rétta stöðu og sleðann á rétta legu og spilað einstrikað es án þess að maður heyri nótuna fyrir sér.

Í tónlist verður maður að spila með eyrunum og þess vegna er þvílík synd að tónheyrnarkennsla sé eins og hún er, aukalega. Hljóðfærakennarar einblína oftast nær á hljóðfærin og nemendurnir virða hljóðfærakennara sína mest, eins og á að gera, og líta á tónheyrn á fræðigreinar almennt sem eitthvað auka og náminu sé lokið um leið og maður fellur ekki á prófinu. Þetta er náttúrulega alröng nálgun. Ekkert á að vera auka.

Í FÍH er til dæmis kennd jass tónheyrn og þar eiga nemendurnir að notast við hljófærin sín. Ekki eins og í klassískri tónheyrn þar sem hljóðfærið er skilið eftir heima og einhverjir hæfileikar þróast en ekki í tengslum við hljóðfærið. Fólk er farið kannski að geta sungið allskonar tónbil og hljóma en getur ekki gert það sama á hljóðfærið sem það spilar á. Það er ekki nógu gott mál.

Í allri tónlistarkennslu á að miðast við það að hljóðfærið er ekkert annað en magnari af manni sjálfum. Með smá lagni er hægt að gera kontrapunkt og hljómfræði og tónheyrn svo miklu árangursríkari fyrir fyrstu skrefin, sérstaklega fyrir fólk sem er ekki búið að ákveða að leggja tónlist fyrir sig. Það hefði nú verið gaman ef maður hefði getað spilað dúettana sem maður skrifaði í kontrapunkti 1 með einhverjum öðrum, en ekki fylgjast með kennaranum spila yfir og leiðrétta. Hljómfræði er líka hægt að nálgast á þennan hátt en fyrst og fremst finnst mér að það ætti að skylda tónheyrnarkennara til að krefjast þess að nemendur komi með hljóðfærin sín. Þá fær fólk líka tækifæri til að spila saman og tónlistin verður að félagsathöfn, eins og hún er í að er virðist öllum tónlistarstefnum nema klassískri tónlist. Ég hef aldrei séð auglýsta jamm session á vegum klassísku fiðludeildarinnar í skólanum mínum.

Það færir þunga athygli minnar yfir að spunanum. Eitthvað sem tíðkaðist í klassískri tónlist er nú gleymt og grafið nema hjá orgelleikurum og semballeikurum. Margir geta að sjálfsögðu spunnið tónlist en það er ekki kennt. Reyndar í nýjustu námskrám heima er gerð krafa um einhverja spunakennslu á grunnstigi. Í gegnum spuna hef ég kynnst fólki miklu betur en ég gæti nokkurn tímann gert á annan hátt. Það er einhver tenging sem þarf að myndast á milli tveggja eða fleiri manneskja og þegar sú tenging er komin þá er fátt sem er betra, ef eitthvað.

Hvað ætli séu mörg leikrit flutt með akkúrat þeim texta sem skrifaður var? Ég efast um að það leikrit hafi verið flutt þar sem einhver leikari féll ekki á einhverjum stað út af textanum og spann sig úr ógöngunum. Þetta getur líka gerst í tónlist en oftast þegar það gerist þá frýs viðkomandi því hann hefur ekki kunnátuna til að komast úr holunni. En til að geta spunnið sig í gegnum eitthvað þarf maður auðvitað að vita uppbygginguna, söguþráð og hljómfræðina. Samvinnu stefja og kadensna.

Í tónlist er ekkert óþarfi. Allt vinnur saman til að móta hinn fullkomna tónlistarmann og það er tími til kominn að það er kennt frá byrjun að allt vinni saman. Ef ég fengi vilja mínum framgengt þá eftir 20 ár myndu engir nemendur segja við sjálfan sig: Af hverju er ég að eyða tíma mínum í þetta?