Sjálfstraust

Var að horfa á Star Trek þátt áðan, hafði séð hann áður en ekkert að því að sjá hann aftur. Þar kemur það uppá að ókunnt lífform hefur þau áhrif á einn meðlim áhafnarinnar að heilastarfsemi hans þúsundfaldast. Helsta breytingin sem maður sér er að hann hefur sjálfstraust í því sem hann gerir.

Það er yfirleitt það fyrsta sem ég sé hjá fólki, hvort það hefur trú á því sem það er að gera. Að svipta mann sjálfstraustinu er hugsanlega það versta sem hægt er að gera við mann.

Ég er yfirleitt með bullandi sjálfstraust í því sem ég geri en er að sjálfsögðu alltaf opinn fyrir ábendingum um eitthvað sem betur mætti fara. Það eru hins vegar nokkur atriði sem ég hef ekki neitt sjálfstraust í og eins asnalega og það hljómar þá er ég ekki mjög opinn fyrir því sem þarf að bæta í þeim málum.

Það finnst mér alveg stórfurðulegt. Getur verið að mér finnist svo gott að vera við stjórnvölin að þegar ég er ekki við stjórnvölin þá neita ég mér um þá hugsun að verða einhvern tíman við stjórnvölin? Meikar þetta sens?

Mér finnst voða gaman að geta stjórnað öllu. Ég spila töluvert betur þegar ég spila einleik með sinfóníuhljómsveit en þegar ég spila með píanói. Með píanói er þetta maður á mann en með hljómsveit hefur maður völdin yfir fleirum og valdabaráttan ójöfn. Einræði samanborið við lýðræði?

Ef ég á að segja eins og er þá finnst mér ég vera dáldið glataður í maður á mann samskiptum. Ég leitast alltaf eftir því að vera við stjórnvölin sem gengur stundum upp og stundum ekki. Ef ég hitti einhvern sem er sterkari karakter en ég þá líkar mér stundum ekki vel við hann af þeirri ástæðu einni saman.

Vegna þess hef ég reynt að halda mig frá því að vera eitthvað meira en vinur stelpna. Ég ber nefnilega fulla virðingu fyrir tilfinningum annarra og vil ekki hætta á það að særa einhvern bara út af eigin duttlungum. Nú myndi bassabásúnuvinur minn segja að ég væri ekki nógu sjálfselskur eða hugsaði ekki nóg með vissum líkamsparti neðan beltis.

Það má vel vera að svo sé en ég er bara í þeirri klemmu að ég virði lýðræðið en ósjálfrátt fer ég einræðisleiðina og vald spillir. Það mætti álíta að ég væri að bólusetja mig gegn spillingu.

Allt þetta hefur að gera með sjálfstraust.

Og eins og áður sagði þá skortir mig sjálfstraust í sumum málaflokkum.

Hvað veldur skorti á sjálfstrausti?

Mín reynsla er sú að endalaus höfnun er stærsti þátturinn. Þegar allar stelpur hafna manni þá fer maður að spyrja sig hvort eitthvað sé að. Það er nefnilega gallinn. Að spyrja sjálfan sig. Þá um leið hefur maður misst trúna ef svo má segja.

Ég er að reyna að hætta að spyrja sjálfan mig spurninga. Reyni að hafa bara fulla trú á sjálfum mér og spyr aðra sem vita meira en ég. Eyði ekki orkunni í sjálfgreiningu.

Það skilaði sér um daginn. Ég bara fylgdi eðlishvötinni og var ekkert að spá í það sem ég var búinn að gera. Fylgdi bara lestarteinunum án þess að líta til baka. Nú á bara eftir að koma í ljós hvort viðkomandi manneskja er verð þess að ég eyði tíma mínum í að hugsa um hana. Það kemur ekki til greina af minni hálfu að hugsa á þá leið að ég sé ekki nógu góður fyrir hana. Þá er ég að eyða orku í að efast um sjálfan mig í stað þess að nýta orkuna í að treysta á sjálfan mig.

Það sagði ein manneskja við mig um daginn: "Gott að þú getur séð jákvæðu hliðarnar á þessu." Ég spurði á móti:"Hví ætti ég að sjá eitthvað neikvætt þegar ég get séð það sem er jákvætt?"

Ok, ég get vel trúað að nú er fólki hætt að standa á sama um trú mína á sjálfum mér. En fólki er frjálst að fara eigin leiðir um það sem því líkar eða líkar ekki.

En ég er orðinn voða þreyttur á fólki sem sjá allt í svo neikvæðu ljósi. Hví að vera leiður þegar maður getur verið glaður? Nú þarf samt að benda á að það er hægt að vera glaður án þess að vera með eitthvað endemis sólheimaglott á andlitinu. Ég til dæmis er bara með þannig andlitsuppbyggingu að ég virka oft mjög alvörugefin og þungbúinn, það er bara útlitið og fólk oft gerir feil í viðhorfi sínu. Maður þarf nefnilega ekki alltaf að auglýsa hvernig manni líður.

En mér líður voða vel núna þó ég sé ekki við stjórnvölin á öllu sem gerist.